سیاست روز - آخرين عناوين فرهنگ :: rss_full_edition http://siasatrooz.ir/fa/culture Mon, 20 Feb 2017 22:16:14 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://siasatrooz.ir/skins/default/fa/{CURRENT_THEME}/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط سیاست روز http://siasatrooz.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام سیاست روز آزاد است. Mon, 20 Feb 2017 22:16:14 GMT فرهنگ 60 پرچم بالای ترویج اخلاق http://siasatrooz.ir/vdcfttd1.w6dc1agiiw.html نشست خبری یازدهمین دوره جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای با حضور علی قربانی دبیر این جشنواره و یزدان عشیری مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی سوره حوزه هنری صبح دیروز دوم اسفند در حوزه هنری برگزار شد. در ابتدای این نشست علی قربانی گفت: جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای در سه مرحله شکل گرفته است، مرحله اول ایجاد نام دارد که معتقدم دوستان من در حوزه هنری کرج این جشنواره را تاسیس کردند، آنها به درستی تشخیص دادند که دنیای امروز دنیای دستگاه‌های موبایل و فضاهای مجازی است و از همین رو ایجاد رسانه‌های جدید ضروری و لازم است که به آن فکر کنیم. مرحله دوم تثبیت جشنواره است که دوستانم در حوزه هنری تهران شکل کارشناسانه به آن دادند و به برگزاری این جشنواره اهتمام ورزیدند. مرحله سوم مرحله توزیع و تولید نام دارد. بنابراین من معتقدم در دو، سه سال اخیر سعی کردیم هر چه بهتر فیلم‌ها را به دست مخاطبان برسانیم یعنی پلی میان مخاطبان و تولیدکنندگان فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای باشیم. از همین رو ما به سراغ تولیدکنندگان، فیلمسازان و سرمایه‌گذاران رفتیم و دست آن‌ها را در دست یکدیگر گذاشتیم و سپس این ارتباط را با شبکه‌های پخش مثل تلویزیون، ایستگاه‌های مترو، تلویزیون‌های شهری و فضاهای مجازی ایجاد کردیم زیرا پرداختن به این مسایل برای هرچه بهتر منتقل کردن پیام‌های اخلاقی ضروری بود که ما در این مرحله موفق شدیم. وی افزود: در دو، سه سالی که در خدمت دوستان در جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای بودم همواره فریاد زدم که این جشنواره، جشنواره حوزه هنری نیست معتقدم در حال حاضر جامعه ما بیشتر از هر زمان دیگری از بی‌اخلاقی رنج می‌برد و بهبود این شرایط تنها به عهده حوزه هنری نیست بنابراین همه باید کمک کنیم که پرچم جشنواره بالا باشد. در واقع بهترین چیزی که می‌تواند اخلاق را گوشزد کند فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای به خاطر نوع ارایه‌اش است. با این وجود واقعیت این است که موفقیت‌هایی که در جشنواره «۱۰۰» رخ داد مربوط به این چند دوره قبل نیست زیرا با حضور یک شخص و یک نفر نمی‌توان چیزی را تغییر داد. البته دوست دارم یک چیز دیگر را هم بگویم؛ اینکه ما در برخی از عرصه‌ها موفق نشدیم. من دوست داشتم بسیاری از دستگاه‌های فرهنگی و غیرفرهنگی در کنار ما باشند تا بتوانیم از طریق فیلم کوتاه که بهترین راه برای خروج از بی‌اخلاقی است فعالیت کنیم اما در این عرصه موفق نشدیم البته یکسری دستگاه‌ها به کمک ما آمدند به عنوان مثال سال گذشته سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران و موسسه تصویر شهر بعد از برگزاری جشنواره به کمک ما آمدند. قربانی در بخش دیگری از صحبت‌هایش عنوان کرد: برخلاف آنچه تصور می‌شود فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای، فیلم‌های ارزانی نیستند منظور از ساخت فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای صرفا فیلم‌های موبایلی نیست، فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای فیلم‌های کاملی هستند که نیازمند کار تخصصی است. این را هم باید بگویم هر چند برخی از دستگاه‌ها به کمک ما آمدند اما دوست داشتم بگویم آقای راهنمایی و رانندگی! آقای بهزیستی! و خانم محیط‌زیست! کجا هستید؟ این عرصه برای شما است، پس چرا فعالیت نمی‌کنید؟ باید یادآور شوم که ما سالانه چقدر هزینه برای فوتبال می‌کنیم که در ۹۰ دقیقه آن شاهد بی‌اخلاقی باشیم؟ البته من نمی‌گویم که نباید به این مساله پرداخت اما ما می‌توانیم با همین هزینه فیلم‌های زیادی را تولید کنیم که مروج اخلاق باشد. ما همین حالا فیلم‌های کوتاه زیادی داریم که کنترل خشم را می‌آموزد. دبیر یازدهمین دوره جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای بیان کرد: ما پیشتر برای ۲ روزی که جشنواره برگزار می‌شود، اعلام کردیم که هر استانی که شرایط پخش دیجیتال دارد می‌تواند همزمان با ما فیلم‌ها را اکران کند. بر همین اساس سه استان خراسان رضوی، کردستان و البرز همزمان با تهران فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای را به نمایش می‌گذارند. موضوع اخلاق، سبک زندگی، اخلاق و فرهنگ کار و اخلاق و اقتصاد مقاومتی از مسایلی بود که برای ما اهمیت داشت برای مثال قاچاق کالا و تولید ایرانی جزو دغدغه‌های ما بود. من می‌توانم این جا بگویم که کسب پول دغدغه ما نبود. خیلی از دستگاه‌ها برای ترویج خود می‌خواستند که در جشنواره حضور داشته باشند اما ما قبول نکردیم مگر اینکه در آثارشان مروج اخلاق باشند. قربانی بیان کرد: از ۷ جشنواره دنیا مثل جشنواره فیلم بوستون، افغانستان، بخشی از جشنواره کن، ژنو، لبنان، پاکستان و چین آثاری را به نمایش می‌گذاریم این را هم باید بگویم که در بخش مسابقه هزار و ۹۷۰ فیلم از ۱۰۱ کشور به دست ما رسید که ما ۵۹ فیلم را برای بخش مسابقه انتخاب کردیم. در این میان آمریکا با ۲۱۷ اثر، هند ۲۰۳ اثر، انگلیس ۸۹ اثر و ترکیه با ۷۴ فیلم بیشترین تعداد آثار ارسالی را به خود اختصاص داده بودند. قربانی ادامه داد: ما امروز بیشتر از هر چیز دیگری به اشاعه اخلاق در جامعه نیاز داریم به همین ترتیب ما فیلم‌هایی را که در آن سیاه‌نمایی شده باشد و مروج اخلاق نباشند، به جشنواره راه ندادیم. وی در بخش دیگر از صحبت‌هایش درباره کمک به فیلمسازان گفت: این جشنواره به خودی خود تولیدکننده نیست اما شرایطی را مهیا می‌کند که دست سرمایه‌گذار و تولیدکننده را در دست یکدیگر بگذارد. از آنجایی که من در بخش معاونت سینمایی حوزه هنری پستی را دارم باید بگویم که سه مرکز در حوزه هنری تولیدکننده و حمایت‌کننده آثار کوتاه هستند. بنابراین جشنواره به خودی خود تنها پلی ارتباطی برقرار می‌کند. جشنواره به خودی خود نمی‌تواند تولیدکننده باشد زیرا اگر به سمت تولید برود دچار مشکل می‌شود. قربانی بیان کرد: فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای فیلم‌هایی هستند که برخی از آنها پخش بین‌الملل دارند. فیلم‌هایی که تولید حوزه هنری است در امور بین‌الملل سازمان سینمایی این کار انجام می‌شود و سایر عزیزانی که تهیه‌کننده خصوصی دارند و تمایل دارند که ما پخش آثار آنها را برعهده بگیریم همین جا اعلام می‌کنم که با آغوش باز پذیرای آنها هستیم. وی در پایان گفت: هزینه برگزاری جشنواره فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای با جوایز آنها ۶۵۰ میلیون تومان معادل با برگزاری دوره قبل است و تقریبا ۱۰۰ میلیون تومان کمتر از دوره نهم است در اینجا باید از شبکه دو، مستند، نمایش و آی‌فیلم که ویژه برنامه‌های فیلم‌های ۱۰۰ ثانیه‌ای را به خود اختصاص دادند و به طور کلی از صدا و سیما به دلیل کمک هایش تشکر کنم. یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ۱۰۰ ثانیه‌ای به همت حوزه هنری انقلاب اسلامی طی روزهای ۴ تا ۶ اسفندماه سال‌جاری به دبیری علی قربانی در تهران برگزار می‌شود. ]]> فرهنگ Mon, 20 Feb 2017 18:42:39 GMT http://siasatrooz.ir/vdcfttd1.w6dc1agiiw.html فرصت تفکر به مخاطب http://siasatrooz.ir/vdcbfsb9.rhbwzpiuur.html روح اله سهرابی که پیش از این فیلم سینمایی «خاکستر و برف» را به عنوان یک اثر آبرومند در کارنامه خود دارد دانسته که هر قدر صمیمیت بین اثر و مخاطب بیشتر باشد تاثیر قصه‌گویی بیشتر خواهد شد. سریال تلویزیونی «آرام می‌گیریم» به کارگردانی روح الله سهرابی و تهیه کنندگی فرهاد گلی، محصول مشترک انجمن سینمای انقلاب و دفاع‌مقدس و شبکه دو سیماست که این روزها مورد توجه و استقبال مخاطبین واقع شده است. به نظر می‌رسد نویسندگان این اثر تلویزیونی با انتخاب داستانک‌های به هم بافته شده و تعدد شخصیت‌های داستانی سعی داشته‌اند که در عین پرداختن به معضلات متفاوت، طیف گسترده‌ای از مخاطبان را با مشکلات و دغدغه‌های طبقات اجتماعی روبه‌رو کنند. شاید یکی از دلایل اصلی افزایش اقبال عمومی به این مجموعه، وامدار انتخاب محور اصلی «داستانگویی» است. در این سریال زمینه‌ چینی برای شرح داستانک‌ها بسیار سریع و پرشتاب شکل می‌گیرد و در پنج قسمت ابتدایی این مجموعه بارش شدید اطلاعات بر چشم و ذهن مخاطب ایرانی مثال زدنی است. مخاطبینی که دست کم در تجارب تلویزیونی از این دست با کندی و تعلل نویسنده در تشریح ماجراهای داستانی مواجه بوده‌اند اکنون با تعدد شخصیت‌های قصه، معرفی آنها به شکل آثار سینمایی و پرداخت سریع به داستان مواجه می‌شوند. طرح اجمالی حوادث و پایان بندی‌های مناسب در هر قسمت، بیننده تلویزیون را با اثری روبرو می‌سازد که قبل از هر اتفاق استحکام خود را مدیون تفکر و تأمل نویسندگانش است. موضوعی که این روزها به دلیل شتاب‌زدگی عوامل تهیه سریال‌های تلویزیونی و بعضاً سینمایی کمتر مورد دقت واقع می‌شود و پیش از بسته شدن ساختار اصلی و کلیت هر اثر و پرداخت به جزییات آن، بازیگران مقابل دوربین قرار می‌گیرند. حال که این سریال از نیمه گذشته است به نظر می‌رسد بتوان به نقد و تحلیل موردی این اثر پرداخت. تیتراژ سریال آرام می‌گیریم با دلبری تمام مخاطب را جلب می‌کند. تصاویر بازیگران در کنار داستانکی کوتاه، ذهن مخاطب را درگیر می‌کند و نشانه‌هایی از کلیت قصه سریال را به صورت شعری تصویری به قاب می‌کشد. ماهی در حال احتضار به آب بازمی‌گردد و خشونت اسلحه‌ای آتش شده در کنار پرواز کبوتری به نشان آزادی و رستن از عذاب زمینی بودن همه و همه مخاطب را با اثری که از ابتدای کار خوش‌فکر قدم برداشته است مواجه می‌سازد. بی شک بازیگران کارآزموده این مجموعه در شخصیت سازی کاراکترها نقش بسیار موثری ایفا کرده اند. بحران‌ها و نقاط اوج داستان به یمن حضور مؤثر آنها و بازیگردانی ویژه این اثر که نشان از صبوری کارگردان دارد به بار نشسته و توانسته مخاطب را شکار کند. در کنار فهرست بلند و بالای نام‌های بزرگ، فهرستی از بازیگران تازه‌کار یا کمتر دیده شده نیز دیده می‌شود که این نشان از اراده دست اندرکاران سریال جهت حمایت و معرفی چهره‌های جدید و قبول خطر ریسک همیشگی این نوع انتخاب‌های غیر متعارف دارد. چه آنکه در بسیاری از آثار سینمایی و یا تلویزیونی فعلی کارگردانان اقبالی به استفاده از نیروهای هر چند مستعد و توانمند تأتر و یا دانشجویان کم تجربه رشته‌های بازیگری نشان نمی‌دهند. سریال آرام می‌گیریم به یمن درایتی که در بخش کارگردانی دارد از این نکته نیز سربلند بیرون آمده و گاه پا را از این هم فراتر گذاشته و در میان چهره‌های شناخته شده نیز فوران استعدادی جدید و یا بازی متفاوت به چشم می‌آید. قطعاً تردیدی در توانمندی و استعداد بازیگران بزرگی چون ثریا قاسمی و یا هوشنگ توکلی نیست. اما اینبار ایشان، زوجی متفاوت را به تصویر می‌کشند، ثریا قاسمی طنازی تاثیر‌گذار اما رنگ و روباخته زنی را در روکش همیشگی مادرگونه‌اش به قاب می‌بخشد که پیش از این به ندرت عرصه ظهور پیدا کرده بود. او تنها مادر نیست، مادر که در یک کلام مقدس و پاک است، او همسری است که تمام ظرافت حضور یک شریک زندگی را با تمام حساسیت‌ها، حسادت ها، عاشقی‌ها و لجبازی‌های دنیای همسرداری به رخ می‌کشد. هوشنگ توکلی در قسمت‌های ابتدایی داستان پدری است پرقدرت و با ابهت که استحکام خانواده به شانه‌های ستبر او وابسته است و با حضور جلال و ترس از افشا شدن راز پنهان به یکباره هیمنه آن مرد، آن پدر، هم او که همه وامدار عدالت و حمایت‌های همیشگی اش هستند در خطر ریزش قرار می‌گیرد و مخاطب را در ترس از دست رفتن آبروی حاج ابراهیم و حسرت بزرگ نشدن و پا نگرفتن کودکی جلال در سایه پدر فرو می‌برد. بی‌شک حضور محکم آتیلا پسیانی در نقش عباس مبشر، نقطه امید مخاطبین به رازداری و حمایت از پدری است که در آستانه فروپاشی نظام خانواده قرار دارد. و پسیانی چون همیشه به اندازه در این نقش ظاهر شده و نماد فردی قدرتمند در محل کار، انسانی رازدار و امین در محیط خانواده و اهرمی قابل اتکا در زندگی شخصی را زندگی کرده است. کامران تفتی در بسیاری از لحظه‌ها مخاطب را میخ‌کوب می‌کند، این حجم از سادگی‌کلام یک جوان جنوبی در کنار نفرتی که هر لحظه از چشمانش بیرون می‌جهد باعث می‌شود تا مخاطب بگوید کامران تفتی بازیگر خوبی است و در آرام می‌گیریم بازیگری خوبتر... . قطعاً در این سریال با مهدی سلوکی متفاوتی مواجه شدیم، بازی به اندازه، شیرین و زیرپوستی او در کنار پارتنر قوی چون لیلا اوتادی به وزن لحظه‌های حضور آوا و سعید افزوده است. مجید صالحی یکی دیگر از پدیده‌های این روزها و شب‌های شبکه دو سیماست، مظهر بسیاری از جوانان ایرانی که قصد کرده‌اند تا ره صد ساله را یک شبه طی کنند و تلخی این فکر ناپخته با شیرینی ذاتی اجرای بی‌نقص مجید صالحی به کام مخاطب کمی قابل تحمل می‌شود و اینها همه در کنار چهره غمگین و پر مهر آشا محرابی مخاطب را جلب می‌کند. مهدی ماهانی یکی دیگر از بازیگران نام آشنای این سریال است که به رغم تجربیات نه چندان موفق گذشته خوش درخشیده و در کنار پارتنر جوان و تازه‌کارش که به نظر می‌رسد یکی از سرمایه‌های خوب بازیگری سالهای آتی تلویزیون خواهد شد دوران پرتلاطم عاشقی را به قاب کشیده است. بی انصافی است که از کنار اسم میرطاهر مظلومی بگذریم و به نقش آفرینی تاثیر گذار او در این اثر اشاره‌ نکنیم که در کنار نگار عابدی یکی از ستاره‌های این روزهای تاتر عجیب به دل مخاطب می‌نشیند. آرام می‌گیریم اسم‌های بزرگ و کوچک بسیاری دارد و قطعا پرداختن به حضور هر یک از آنها و تشریح نقاط قوت و ضعفشان در این مقال نمی‌گنجد. اما همانطور که پیشتر نیز اشاره شد حضور موفق بازیگران تازه کار در کنار این نام‌های بزرگ از نقاط قوت اثر و البته توانمندی و ذکاوت کارگردان است. بر این اساس هرگز نمی توان بازی قدرتمند و منطقی مجید اکبری در نقش مجتبی و محدثه قبادی در نقش لیلا (همسر مجتبی) را نادیده گرفت. بازیگرانی که به واقع با خوش درخشیدن در این سریال به سینما و تلویزیون معرفی شدند. روح‌الله سهرابی که پیش از این فیلم سینمایی «خاکستر و برف » را به عنوان یک اثر آبرومند در کارنامه خود دارد دانسته که هر قدر صمیمیت بین اثر و مخاطب بیشتر باشد تاثیر قصه گویی بیشتر خواهد شد. لذا در ترکیب میزانسن به کمک طراحی صحنه و نور و بستن قاب‌هاییزیبا و استفاده از فضاهای ساده داخلی و تعدد لوکیشن‌های خارجی سعی کرده تا ارتباط عمیق تری با مخاطبان داشته باشد. او به شخصیت‌های داستان جلوه داده است و برای هرکدام دری متفاوت برای ورود و معرفی به بیننده قایل شده و در عین دوری از بروز رفتار‌های غیر طبیعی و نامتعارف در بیان قصه‌هایی که کمی می‌توانستند طعم زهردار به خود بگیرند از لبه این تیغ به سلامت عبور کرده است. سهرابی در آرام می‌گیریم به مخاطب فرصت تفکر داده است، او با استفاده از اسلوموشن سبب شده تا مخاطب آن لحظه را بارها و بارها زندگی کند. جلو گیری از حر کات بیجای دوربین و عدم تحمیل حضور آن یکی دیگر از نقاط قوت این اثر است که در عین زیبایی قاب‌ها این مهم مد نظر بوده است. بی‌تردید مخاطب عام به عنوان اکثریت غالب، قصه را دنبال می‌کند و به نظر می‌رسد تدوین تلاش چندانی برای شیرفهمی مخاطب از خود نشان نمی دهد و برغم بسیاری از سریال‌های تلویزیونی، ریتم بالای کار باعث شده تا از دست دادن یک قسمت از سریال، سوالات زیادی را در ذهن مخاطب ایجاد کند. البته این در نوع خود چالشی برای بالا بردن سطح توقع مخاطبین است. گاه لازم است مخاطبان در گزینش قصه‌های مورد علاقه خود نقش داشته باشد و به نظر می‌رسد قصه‌های تنیده شده در پیکره اصلی سریال آرام می‌گیریم سلایق مختلف را پوشش داده و گاه باعث شده است تا بیننده امکان گزینش یک قصه از میان قصه‌های دیگر را برای خود فراهم ببیند. در دنیای فعلی، صنعت سریال‌سازی یکی از صنایع مولد در دنیاست و به نظر می‌رسد بسیاری از کشورها از جمله کشورهای همسایه ایران از قبال ساخت و فروش سریال‌هایی فصل‌بندی شده به کسب درآمدی عظیم مشغول هستند و در کنار رشد اقتصادی روزافزون و تأمین بودجه مورد نیاز و بعضا سودآوری، کشور خود را از ارزش افزوده صادرات تفکر، فرهنگ و معرفی کالاها و خدمات داخلی نیز بهره مند می‌سازند. در اینجا اما حکایت چیز دیگریست ... در این طرف گود تلویزیون با بودجه‌ای نه چندان مناسب در مواجهه با تولیداتی با مخارج سنگین قرار دارد و از سوی دیگر مخاطبی که تشنه شنیدن داستان‌هایی با پایه فرهنگی و اعتقادی داخلی است. قطعا مخاطب ایرانی با آثار داخلی ارتباط بیشتری به لحاظ زبان، گویش، فرهنگ برقرار می‌کند و در هنگام بررسی و نقد تلویحی معضلات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی همذات پندارانه به جعبه جادویی چشم خواهد دوخت. شاید حضور آرام می‌گیریم در شبکه دو سیما را بتوان شروعی دوباره برای پرداختن بیشتر به داستان و داستان گویی در رسانه ملی دانست. امید است به زودی زود این مهم به عنوان یکی از عناصر اصلی آموزش مورد توجه بیشتر دست اندرکاران صداوسیما قرار گیرد. چه آنکه شرط امتیاز در داستان‌ها، پندآموزی است.محمدتقی فهیم - فارس ]]> فرهنگ Sat, 18 Feb 2017 19:47:36 GMT http://siasatrooz.ir/vdcbfsb9.rhbwzpiuur.html آنچه امسال شاهد بودیم یک فاجعه ملی در قالب «جشن‌پاره» فیلم فجر بود http://siasatrooz.ir/vdceon8o.jh8vei9bbj.html منتقد و مدرس سینما همزمان با خاتمه سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر گفت: آنچه که امسال به عنوان ویترین سینمای کشور در معرض نگاه و قضاوت سینماگران، منتقدان، رسانه‌ها و مخاطبان قرار گرفت یک فاجعه ملی در قالب جشن‌پاره فیلم فجر بود؛ بخش اعظم مسائل و مشکلاتی که سبب‌ساز بروز این فاجعه سینمایی، فرهنگی و ملی شد به دلیل ناکارآمدی و نگاه غلط و دیکته‌های تحمیلی سیاسی و جناحی متولیان اشتباهی سینمای کشور و برگزارکنندگان این رویداد بود. جبار آذین در گفت‌وگو با سینماپرس افزود: به علت تداوم اشتباه‌ها و خطاها در گزینش رفاقتی مدیر سینمای کشور و دبیر جشن‌پاره فیلم فجر و گلچین شدن عواملی از بیرون و درون سینما و حوزه‌های سیاسی به عنوان هیأت‌های انتخاب (انتصاب) و داوری (ناداوری) جشن‌پاره‌ای شکل گرفت که از منظر ساختار هنری و سینمایی و فرهنگی و استانداردهای برگزاری جشنواره سینمایی دور بوده و تنها در جهت پز و سوء‌استفاده سیاسی قرار گرفت. وی ادامه داد: آنچه در قالب ساختار و محتوا در برگزاری این رویداد که به دلیل دوری از ارزش‌ها و آرمان‌ها و اهداف فرهنگی و اجتماعی از میثاق‌های خود با مردم فاصله گرفته با هیچ معیار سینمایی، هنری و فرهنگی قابل تحلیل و بیان نیست چراکه آشفتگی‌ها و سفارش‌ها در معرفی فیلم‌ها سیاسی بود نه فرهنگی و لذا برگزاری آن بر مبنای هیچ کدام از اصول سینمایی استوار نبود و روندی رو به فرسایش داشت. این منتقد سینما سپس با بیان اینکه همین رویه در گزینش فیلم‌ها و محتوا و مضامین آن‌ها قابل اشاره است اظهار داشت: به دلیل غیرسینمایی بودن مسئولان سینما و نگاه صرفاً سیاسی و جناحی به این ابزار تجاری و فرهنگی در سال‌های اخیر و به ویژه سال‌جاری تولید فیلم هایی باب شد که از فرهنگ جامعه فاصله داشته و اهدافی غیرمردمی و غیرفرهنگی را دنبال می‌کردند از همین زاویه تعداد کثیری از فیلم‌های جشن‌پاره ۳۵ با آنکه عنوان اجتماعی را با خود یدک می‌کشیدند ولی عموماً آثاری تلخ، تباه و آیینه‌ای از مناسبات نامناسب اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور به روایت کارگردانان‌های آن‌ها بودند. وی تأکید کرد با آنکه در میان فیلم‌های این دوره چند فیلم ارزشمند محتوایی، اجتماعی و دفاع‌مقدسی هم ارائه شده بود که بعضاً مورد تحسین و توجه قرار گرفتند ولی تعدادی از این آثار هم روایت شخصی فیلمسازان از برخی سوژه‌های تاریخی و اجتماعی بود که اگر حمایت ارگانی پشت آن‌ها وجود نداشت نمی‌توانستند ساخته شوند. یکی از ویژگی‌های این دوره جشنواره گسترده بودن انتقادها و اعتراض‌ها به غلط‌های فراوان جشن‌پاره و انتخاب‌های سفارشی و فرمایشی آن بود به گونه‌ای که انصراف بسیاری از سینماگران را از شرکت در آن و حتی حضور در بین نامزدها درپی داشت. آذین خاطرنشان کرد: این وقایع نمایشگر رو به ویرانی رفتن ساختار و اهداف مدیریتی و اجرایی در تشکیلات سازمان سینمایی و اداره سینما و همچنین راهبری غلط آن و سپری شدن تاریخ مصرف جشنواره سابق فیلم فجر است که این همه گویای نیاز جامعه برای داشتن سینمای متعهد و جشنواره‌ای مردمی است؛ چیزهایی که در شرایط کنونی در شرف نابودی هستند و کلام آخر اینکه تمام آنچه که سازمان سینمایی و جشن‌پاره فرمایشی آن ارائه کردند یک واقعه تلخ فرهنگی و اجتماعی بوده و به عبارتی آوار ساختمان پلاسکوی سینمای ایران بر قامت اجتماعی کشور است. این منتقد سینما تصریح کرد: جشنواره فیلم فجر پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به لحاظ تغییرات زیادی که در فرهنگ کشور شکل گرفته بود آغاز به کار کرد و هدف اصلی‌اش این بود که دستاوردهای نظام و انقلاب اسلامی را در هنر -صنعت سینما به تصویر کشیده و آن را به جهانیان عرضه کند اما متاسفانه پس از سال‌ها رویه آن به شدت با تغییر مواجه شد و همین امر علت اصلی تولید فیلم هایی شد که رسما هیچ توجهی به اصل اساسی نظام و انقلاب ندارند. وی متذکر شد: من معتقدم تنها راه نجات، رشد و تعالی سینمای کشور این است که پدرخوانده‌های سینما که هنر هفتم ما را اینگونه به سمت سیاهی و تباهی کشانده‌اند ساقط شوند و با جایگزین شدن نیروهای ارزشی و انقلابی به جای آن‌ها بتوانیم سینمای‌مان را مجددا براساس ارزش‌ها و اهداف و آرمان‌های انقلابی بنا کنیم. ]]> فرهنگ Wed, 15 Feb 2017 23:29:03 GMT http://siasatrooz.ir/vdceon8o.jh8vei9bbj.html بایکوت چهارساله‌ آثار درخشان سینمای انقلاب در جشنواره فجر دولت امید http://siasatrooz.ir/vdcgzn9y.ak97n4prra.html «مجمع نویسندگان و منتقدان سینمای انقلاب» طبق رسم چندسال اخیر خود با برگزاری یک نظرسنجی از میان منتقدان و سینمایی‌نویسان رسانه‌های انقلاب دست به انتخاب آثار برتر جشنواره فیلم فجر زده است. این‌بار البته این نظرسنجی با یک بیانیه تحلیلی در نقد بایکوت چهارساله‌ی سینمای انقلاب در دولت یازدهم و همچنین داوری‌های عجیب جشنواره اخیر همراه شده است. در ادامه بیانیه «مجمع نویسندگان و منتقدان سینمای انقلاب» را به همراه نتایج نظرسنجی این مجمع می‌خوانید: قطعاً نمی‌شود از جشنواره‌ی سی و پنجم فجر نوشت و به ماجرای داوری‌ها اشاره نکرد. جشنواره‌ای که جمع‌بندی در مورد آن، بیش از هر دوره‌ی دیگری وابسته به قضاوت ما در مورد داوری‌های آن است. چنانکه ضعف داوری‌های امسال، باعث شد تا نقاط مثبت جشنواره‌ی سی و پنجم فیلم فجر همچون قصه‌گوتر شدن فیلم‌های سینمای ایران، کم شدن تعداد آثار متکلف خسته‌کننده‌ی کند و بدون مخاطب هنر و تجربه و پرداختن به گونه‌هایی همچون سینمای حادثه‌ای و ماجراجویانه و اکشن در کنار حضور پرشمار و بعضا قدرتمند فیلمسازان زن کمتر دیده شود و در کنار آن، تعدد فیلم‌های تلخ اجتماعی که شباهت‌های زیادی هم به هم داشتند، تکرار رقت‌انگیز سینمای فرهادی و نبود فیلم‌های خوب، خیلی بیشتر جلوه کند. البته قرار بود جشنواره‌ی سی و پنجم فیلم فجر جشنواره‌ای به شدت آرام و بی‌حاشیه باشد؛ حتی به قیمت از دست دادن تعدادی از فیلم‌های احتمالاً مسئله‌ساز و جنجالی که روی کاغذ می‌توانستند تنور نه چندان گرم جشنواره را حرارت دوباره‌ای ببخشند. اما به هر حال، توافق نانوشته به سیاق سال گذشته بر این بود که فیلم‌های ملتهب و احتمالا جنجالی بیرون بمانند تا جشنواره در آرامش برگزار شود. ملتهب‌سازان هم اعتراض خاصی به جا ماندن‌ آثارشان از لیست فجر سی و پنجم نداشتند. اعتراض که نداشتند هیچ، حتی به نحوی جلوه دادند که گویا فیلم‌های‌شان اصولا قرار نبوده به جشنواره برسد. به هر حال، آنها معامله کرده بودند. اکران بی‌دردسر و بدون ممیزی در ازای برگزاری جشنواره‌ای آرام. اما جشنواره‌ی سی و پنجم با وجود این معامله هم، جشنواره‌ی آرامی از کار درنیامد. حالا بعد از چند روز، راحت‌تر می‌توان «پدیده‌ی داوری» جشنواره‌ی سی و پنجم فیلم فجر را تحلیل کرد. شاید دست‌اندرکاران جشنواره و در راس آنها، «محمد حیدری» انتظار نداشتند این حجم از اعتراضات به سوی آنها روانه شود. اما حقیقت ماجرا این است که این اعتراضات، سرریز چهار سال سکوت در برابر داوری‌های جانبدارانه و عجیب و غریب فجر در دولت یازدهم بود. سرریز چهار سال بی‌اعتنایی به جریان فیلمسازی انقلابی و بایکوت و نادیده گرفتن آثاری چون «چ» و بیرون گذاشتن «شیار ۱۴۳» از لیست اولیه‌ی فیلم‌های فجر در دوره‌ی سی و دوم، بایکوت معنادار «روباه» و «ایران برگر» در فجر سی و سوم و حتی حذف آنها از آرای مردمی، ندیدن ارزش‌های فنی و مضمونی «بادیگارد» و «سیانور» در جشنواره‌ی سی و چهارم فجر و حالا جشنواره‌ی سی و پنجم و حذف «امپراتور جهنم» از لیست اولیه‌ی فیلم‌ها، بایکوت کامل فیلم ارزشمند «ویلایی‌ها»، ندیدن ارزش‌های فیلم دوست داشتنی «بیست و یک روز بعد» و حذف سوال‌برانگیز شاهکار «ماجرای نیمروز» از برخی رشته‌های اصلی فنی. و چه کسی می‌داند که همین سیمرغ «بهترین فیلم» هم، اگر نبود اعتراضات وسیع رسانه‌ها و جامعه‌ی سینمایی و اتهاماتی از قبیل تابعیت دوگانه‌ی هیئت داوران، آیا در دستان تهیه‌کننده‌ی «ماجرای نیمروز» آرام می‌گرفت یا نه؟ چه آنکه تشکر تهیه‌کننده‌ی این فیلم از تدبیر رئیس سازمان سینمایی روی سن اختتامیه، بسیار معنادار بود. احتمالاً مشکل اینجاست که نمایندگان تفکر انقلابی در چهار سال اخیر، هر بار لااقل با یکی دو اثر ارزشمند که همگان بر کیفیت فنی آنها معترف بوده‌اند، قدم به جشنواره‌ی فیلم فجر گذاشته و خود را در قامت دریافت سیمرغ بهترین فیلم معرفی کرده‌اند، اما علی‌رغم یافتن کرسی خود در میانه‌ی رقابت فیلم‌ها، هنوز نتوانسته‌اند در میان کرسی‌های هیئت داوران، سهمی داشته باشند. چنانکه تصمیم‌گیران پشت پرده حتی حاضر نیستند لااقل یک کرسی از هفت کرسی هیئت داوران را به نمایندگان سینمای انقلاب واگذار کنند تا جریانی که در چهار سال اخیر، همواره مدعی دریافت سیمرغ بهترین فیلم جشنواره و بهترین اثر از نگاه تماشاگران بوده، حتی یک حامی در میان هیئت داوران نداشته باشد. واقعا چه کسی می‌تواند ادعا کند از هفت نفر داور جشنواره‌ی سی و پنجم فیلم فجر، حداقل یک نفر با مفهومی به نام جبهه‌ی فرهنگی انقلاب قرابت دارد؟ و این یک نفر کیست؟ مدیر سینمایی که چند سالی در کانادا زندگی کرده و بعد از روی کارآمدن دولت یازدهم به ایران بازگشته یا مشاور تولید فیلم سرتاسر توهین «یک خانواده‌ی محترم»؟ چرا سازمان سینمایی سال‌هاست بر استفاده از چهره‌هایی در هیئت داوران اصرار دارد که به نام انقلابی‌گری ترقی کرده‌اند و روزی خورده‌اند، اما در هیئت داوران اتفاقا مهم‌ترین مخالفین سینمای انقلاب هستند؟ جبهه‌ی فرهنگی انقلاب چگونه باید فریاد بزند که به این چهره‌ها‌ی دوزیست وکالتی نداده است؟ و چگونه است که سازمان سینمایی حتی از قرار دادن دکوری و فرمالیته یک نفر از نمایندگان واقعی تفکر سینمای انقلابی در میان ترکیب هفت نفره داوران هم رعب و هراس دارد؟ آیا واقعا چهره‌های استفاده شده در میان اهالی سینما به عنوان چهره‌های سینمایی انقلابی شناخته می‌شوند؟ اگر جواب این سوال منفی است، پس آیا سینمای انقلاب که با نمایندگانی چون «ایستاده در غبار» و «بادیگارد» و «سیانور» و «ماجرای نیمروز» تحسین همگان را برانگیخته، شایستگی حضور حتی یک نماینده را در میان هیئت داوران جشنواره‌ای که منتسب به انقلاب اسلامی است، ندارد؟ آیا این سطح از تمامیت خواهی، شایسته‌ی همین فضاحتی که در داوری فجر سی و پنجم دیدیم، نخواهد شد؟ جالب است بدانید که جمعی از نمایندگان مجمع نویسندگان و منتقدان سینمای انقلاب در هراس از تکرار اتفاقات داوری جشنواره‌های پیشین، در جلسه‌ای حضوری همین دغدغه را با آقای «محمد حیدری» -دبیر جشنواره- در میان گذاشتند و اتفاقاً با ابراز تأسف دبیر در قبال برخی از اشتباهات داوری دوره‌ی پیشین امیدوار و حتی به آنها نوید داده شد که در داوری‌های این دوره، از همه‌ی جریانات سینمای ایران استفاده می‌شود. اما شوربختانه باز هم همان اتفاقی که بیم آن می‌رفت، این بار در ابعاد وسیع‌تری تکرار شد. بدتر آنکه عده‌ای چنین متصورند که این همه جدال بر سر داوری، نزاع به خاطر چند سیمرغ و سکه و جایزه‌ی نقدی است. کاش اما کارشناسان مشاور، برای آقایان تبیین کنند که چگونه اعطای ۹ سیمرغ بلورین سال گذشته‌ به فیلم «ابد و یک روز»، باعث چرخش و روی‌گردانی فیلمسازان سینمای اجتماعی و به خصوص فیلم‌اولی‌های جشنواره‌ی سی و پنجم از پرداختن به قصه‌های طبقه‌ی متوسط و در عوض سوق یافتن به سمت روایت قصه‌های طبقه‌ی آسیب‌پذیر و فرودست شده است. کاش می‌دانستند که جشنواره‌ی فیلم فجر هنوز هم در الگودهی به سینمای ایران و به خصوص تازه‌واردان سینمای ایران، موثر است. که اگر می‌دانستند، شاید متوجه می‌شدند که دادن جایزه‌های پرشمار به فیلمی چون «ماجرای نیمروز» و تحسین «ویلایی‌ها»، در حقیقت باز کردن مسیری تازه برای سینمای ایران جهت نجات از قصه‌های نخ نماشده‌ی آپارتمانی ذیل عنوان پرطمطراق سینمای اجتماعی و پرداختن به وقایع مهیج و ملتهب و ناگفته‌ی تاریخ انقلاب خواهد بود. و با این زاویه نگاه، می‌توان دقیق‌تر قضاوت کرد که چه فرصتی از سینمای ایران با این داوری‌ها به هدر رفت. هر چند «ماجرای نیمروز» و امثال آن، راه خود را پیدا خواهند کرد. انشا‌الله. به هر حال، امید است دولت بعدی از هر گرایش و تفکری که می‌خواهد باشد، با نگاهی به تجربیات پیشین، جشنواره‌ی فیلم فجر را اسیر تمامیت‌خواهی و نگاه‌های سیاست‌زده‌ نکند تا این رویداد ملی، باشکوه تر از همیشه برگزار گردد. با این همه اما در نظرسنجی امسال «مجمع نویسندگان و منتقدان سینمای انقلاب» از میان بیش از ۴۰ منتقد سینمایی فیلم «ماجرای نیمروز» ساخته محمدحسین مهدویان با ۲۰۴ امتیاز، «ویلایی‌ها» ساخته منیره قیدی با ۱۲۵ امتیاز و «۲۱ روز بعد» ساخته محمدرضا خردمندان با ۸۰ امتیاز به عنوان سه اثر برتر جشنواره سی و پنج فجر انتخاب شدند و دو فیلم «فراری» ساخته‌ی علیرضا داوودنژاد و «رگ خواب» به کارگردانی حمید نعمت‌اله نیز در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. در این نظرسنجی برای محاسبه امتیازات به ترتیب اولویت به فیلم‌های اول هر لیست ۵ امتیاز، فیلم دوم ۴ امتیاز، فیلم سوم ۳، فیلم چهارم ۲ و فیلم پنجم ۱ امتیاز اختصاص یافته و در انتها امتیازات هر فیلم محاسبه شده است. جدول کامل آرای منتقدان «مجمع نویسندگان و منتقدان سینمای انقلاب» در سایت سیاست روز قابل مشاهده است. ]]> فرهنگ Wed, 15 Feb 2017 23:29:03 GMT http://siasatrooz.ir/vdcgzn9y.ak97n4prra.html جشنواره فجر پاسخی به نفی ولنگاری د‌‌‌‌‌‌‌ر فرهنگ است! http://siasatrooz.ir/vdcgqn9y.ak97t4prra.html نخستین نشست خبری وزیر فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی با اصحاب رسانه برگزار شد‌‌‌‌‌‌‌. از حضور عباس صالحی‌امیری د‌‌‌‌‌‌‌ر مسند‌‌‌‌‌‌‌ وزارت فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی یکصد‌‌‌‌‌‌‌ روز گذشته است و شاید‌‌‌‌‌‌‌ به رسم د‌‌‌‌‌‌‌ولت تد‌‌‌‌‌‌‌بیر و امید‌‌‌‌‌‌‌ صد‌‌‌‌‌‌‌ روز نخست می‌تواند‌‌‌‌‌‌‌ مبنای قضاوت قرار گیرد‌‌‌‌‌‌‌، هر چند‌‌‌‌‌‌‌ که این وزیر تنها صد‌‌‌‌‌‌‌ روز تا پایان د‌‌‌‌‌‌‌وره وزارتش باقیست اما با توجه به وعد‌‌‌‌‌‌‌ه‌های بزرگی که رئیس‌جمهور د‌‌‌‌‌‌‌ر ابتد‌‌‌‌‌‌‌ای تکیه زد‌‌‌‌‌‌‌ن به کرسی ریاست جمهوری و قول تحقق آن د‌‌‌‌‌‌‌ر صد‌‌‌‌‌‌‌ روز نخست را د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ شاید‌‌‌‌‌‌‌ انتظارمان از تحقق وعد‌‌‌‌‌‌‌ه و انجام اقد‌‌‌‌‌‌‌امات عملی د‌‌‌‌‌‌‌ر مد‌‌‌‌‌‌‌ت باقی ماند‌‌‌‌‌‌‌ه انتظار به حقی باشد‌‌‌‌‌‌‌. بر این اساس از وزیر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌رباره توجه به د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه‌های مقام معظم رهبری که از حوزه خارجی که با کلمات کلید‌‌‌‌‌‌‌ی ناتو فرهنگی و نفوذ به تازگی به حوزه د‌‌‌‌‌‌‌رونی کشور و نگرانی برای ولنگاری فرهنگی تبد‌‌‌‌‌‌‌یل شد‌‌‌‌‌‌‌ه است، توضیح د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ه و بگویند‌‌‌‌‌‌‌ که د‌‌‌‌‌‌‌ر وزارتخانه متبوع خود‌‌‌‌‌‌‌ چه تمهید‌‌‌‌‌‌‌ات عملی را برای ممانعت از بروز ولنگاری فرهنگی د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه‌های مختلف انجام د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ه و پیگیری خواهند‌‌‌‌‌‌‌ کرد‌‌‌‌‌‌‌، صالحی‌امیری د‌‌‌‌‌‌‌ر این خصوص به سیاست روز گفت: تحقق فرمایشات مقام معظم رهبری از طریق نصب بنر و برگزاری همایش نیست، نوع نگاه ما باید‌‌‌‌‌‌‌ نسبت به د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه‌های مقام معظم رهبری نگاه بنیاد‌‌‌‌‌‌‌ی باشد‌‌‌‌‌‌‌. د‌‌‌‌‌‌‌ر این حوزه شعاری را از ابتد‌‌‌‌‌‌‌ا مطرح کرد‌‌‌‌‌‌‌یم و هم ولنگاری وهم جزم اند‌‌‌‌‌‌‌یشی را نفی کرد‌‌‌‌‌‌‌یم. وی اد‌‌‌‌‌‌‌امه د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌: باید‌‌‌‌‌‌‌ هر د‌‌‌‌‌‌‌و را ما همزمان طرح کنیم، اند‌‌‌‌‌‌‌یشه اعتد‌‌‌‌‌‌‌ال بر نفی ولنگاری و نفی جزم اند‌‌‌‌‌‌‌یشی مبتنی است، معتقد‌‌‌‌‌‌‌م به همان میزان که ولنگاری برای حوزه فرهنگی زیان‌آور است تحجر و جزم‌اند‌‌‌‌‌‌‌یشی هم زیان‌آور است و از این منظر ما اقد‌‌‌‌‌‌‌اماتی را د‌‌‌‌‌‌‌ر وزارت فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی انجام د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌یم. وزیر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر اد‌‌‌‌‌‌‌امه پاسخ خود‌‌‌‌‌‌‌ گفت: گروهی مسئولیت پیگیری د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه‌های مقام معظم رهبری را د‌‌‌‌‌‌‌ارند‌‌‌‌‌‌‌ که مشخصا شناسایی د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه تبیین ابعاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه چگونگی طراحی سیاست‌ها برای رفع د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه‌ها و نهایتا تحقق آنها د‌‌‌‌‌‌‌ر عمل را د‌‌‌‌‌‌‌نبال می‌کنند‌‌‌‌‌‌‌، به عنوان مثال ما د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه جشنواره‌های امسال یکی از تلاش‌های‌مان این بود‌‌‌‌‌‌‌ که جشنواره د‌‌‌‌‌‌‌ر طراز انقلاب اسلامی و د‌‌‌‌‌‌‌ر طراز فجر باشد‌‌‌‌‌‌‌ و به عقید‌‌‌‌‌‌‌ه من جشنواره‌هایی که امسال برگزار کرد‌‌‌‌‌‌‌یم، د‌‌‌‌‌‌‌ر طراز انقلاب اسلامی بود‌‌‌‌‌‌‌. البته به طور طبیعی هیچ‌کس نمی‌تواند‌‌‌‌‌‌‌ منکر کاستی‌ها باشد‌‌‌‌‌‌‌ و انکار کاستی‌ها جهل است اما من معتقد‌‌‌‌‌‌‌م جشنواره‌های ما امسال د‌‌‌‌‌‌‌ر طراز انقلاب اسلامی برگزار شد‌‌‌‌‌‌‌ و خود‌‌‌‌‌‌‌این حاصل، پاسخی برای نفی ولنگاری بود‌‌‌‌‌‌‌ه است. عربستان د‌‌‌‌‌‌‌یه شهد‌‌‌‌‌‌‌ای منا را بپرد‌‌‌‌‌‌‌ازد‌‌‌‌‌‌‌ حاجی اعزام می‌کنیم اما صالحی‌امیری د‌‌‌‌‌‌‌ر مورد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌یگر سوال سیاست روز از وی که د‌‌‌‌‌‌‌رباره سیاست وزارت ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر قبال اعزام زائران به حج و تحقق حقوق شهد‌‌‌‌‌‌‌ای منا بود‌‌‌‌‌‌‌ نیز گفت: سیاست رسمی نظام برگزاری حج با عزت، کرامت و امنیت است. از این منظر د‌‌‌‌‌‌‌ر صورتی که د‌‌‌‌‌‌‌ولت عربستان شرایط حد‌‌‌‌‌‌‌اقلی ما د‌‌‌‌‌‌‌ر راستای عزت، کرامت و امنیت حجاج و پرد‌‌‌‌‌‌‌اخت د‌‌‌‌‌‌‌یه به شهد‌‌‌‌‌‌‌ای منا را بپذیرد‌‌‌‌‌‌‌ و پرد‌‌‌‌‌‌‌اخت کند‌‌‌‌‌‌‌، امسال حجاج را اعزام می‌کنیم. حج را تنها با رعایت عزت ملی اد‌‌‌‌‌‌‌امه خواهیم د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌. سیاست نظام برگزاری حج د‌‌‌‌‌‌‌ر امنیت، عزت و کرامت کامل است. بر این اساس تاکید‌‌‌‌‌‌‌ می‌کنم د‌‌‌‌‌‌‌ر صورتی که عربستان سعود‌‌‌‌‌‌‌ی حفظ امنیت و کرامت حجاج ما را تعهد‌‌‌‌‌‌‌ کند‌‌‌‌‌‌‌ و د‌‌‌‌‌‌‌یه شهید‌‌‌‌‌‌‌ان فاجعه منا را پرد‌‌‌‌‌‌‌اخت نمایند‌‌‌‌‌‌‌ برای اعزام حجاج عمل می‌کنیم. کمک از رسانه‌ها وزیر فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی از احزاب رسانه تقاضا کرد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر مسیر تحقق سیاست ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ را کمک کند‌‌‌‌‌‌‌ و گفت: صد‌‌‌‌اوسیما، رسانه‌ها، خبرگزاری‌ها و شبکه‌های اجتماعی ما را د‌‌‌‌‌‌‌ر مسیر ایجاد‌‌‌‌‌‌‌ ثبات آرامش د‌‌‌‌‌‌‌ر فضای فرهنگی کمک کنند‌‌‌‌‌‌‌ تا مجموعه‌ای از فعالیت‌ها که گسترد‌‌‌‌‌‌‌ه و به آن تعلق د‌‌‌‌‌‌‌اریم را اجرا کنیم. وی د‌‌‌‌‌‌‌ومین محور را گفت‌وگوی فرهنگی برشمرد‌‌‌‌‌‌‌ و توضیح د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ برای این که د‌‌‌‌‌‌‌ر کشور بتوانیم به یک اعتد‌‌‌‌‌‌‌ال فرهنگی د‌‌‌‌‌‌‌سترسی پید‌‌‌‌‌‌‌ا کنیم لازمه آن گفت‌وگوی فرهنگی است چراکه تنها راه ما برا ی رسید‌‌‌‌‌‌‌ن به انسجام و وفاق فرهنگی است گفت‌وگو می‌کنیم تا باور د‌‌‌‌‌‌‌اشته باشیم که د‌‌‌‌‌‌‌ر جامعه‌ای زیست می‌کنیم که متکثر است و به نیزه‌های فرهنگ باید‌‌‌‌‌‌‌ احترام گذاریم. صالحی‌امیری با بیان این که باید‌‌‌‌‌‌‌ باور د‌‌‌‌‌‌‌اشته باشیم گرایشات فکری و فرهنگی د‌‌‌‌‌‌‌ر د‌‌‌‌‌‌‌ایره انقلاب اسلامی برابر هستند‌‌‌‌‌‌‌ متذکر شد‌‌‌‌‌‌‌ گفت‌وگو می‌کنیم تا عصبیت فرهنگی را د‌‌‌‌‌‌‌ر جامعه کاهش د‌‌‌‌‌‌‌هیم و د‌‌‌‌‌‌‌رک و آگاهی بیشتری بیابیم. هد‌‌‌‌‌‌‌ف ایجاد‌‌‌‌‌‌‌ فضای عقلانی و اعتد‌‌‌‌‌‌‌ال برای تد‌‌‌‌‌‌‌اوم کار است. امید‌‌‌‌‌‌‌واریم سلامتی آقای شجریان حاصل شود‌‌‌‌‌‌‌ وزیر ارشاد‌‌‌‌‌ به سوال یکی از خبرنگاران د‌‌‌‌‌‌‌رباره بهبود‌‌‌‌‌‌‌ وضعیت شجریان و امکان ارائه مجوز به ایشان از سوی وزارت ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ گفت: همه آرزوی سلامتی د‌‌‌‌‌‌‌ر این ایام سوگواری د‌‌‌‌‌‌‌خت پیامبر(ص)‌ برای ایشان د‌‌‌‌‌‌‌اریم و امید‌‌‌‌‌‌‌واریم هر چه زود‌‌‌‌‌‌‌تر سلامتی کامل ایشان فراهم می‌شود‌‌‌‌‌‌‌. با هرگونه سختگیری مخالفیم صالحی‌امیری د‌‌‌‌‌‌‌رباره وضعیت ممیزی د‌‌‌‌‌‌‌ر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ توضیح د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌: با هرگونه سختگیری د‌‌‌‌‌‌‌ر همه حوزه‌های فرهنگ و مخالفیم حوزه فرهنگ و هنر حوزه نرمی است زیرا با روح انسان سر و کار د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌ و از جنس گفت‌وگو و تعامل و مذاکره است. د‌‌‌‌‌‌‌ر این حوزه با هرگونه سخت‌گیری از جمله حوزه نشر مخالفیم این به معنای عد‌‌‌‌‌‌‌م نظارت نیست ما د‌‌‌‌‌‌‌ر وزارتخانه بر این باوریم جامعه هنری به رشد‌‌‌‌‌‌‌ و بلوغ لازم برای رعایت خطوط قرمز نظام رسید‌‌‌‌‌‌‌ه است. جامعه کتاب،‌هنر، سینما سرمایه، رسانه و مطبوعات سرمایه‌های کشور هستند‌‌‌‌‌‌‌ سخن من این است باید‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر چارچوب قانون نظارت‌ها اعمال شود‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه کتاب خوشبختانه اعمال نظارت به کمترین میزان بعد‌‌‌‌‌‌‌ از انقلاب رسید‌‌‌‌‌‌‌ه است زیرا اصحاب فکر و قلم به خطوط زرد‌‌‌‌‌‌‌ و قرمز نظام آشنا هستند‌‌‌‌‌‌‌ ما هم‌اینک د‌‌‌‌‌‌‌ر کمترین وضعیت نظارت د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه اصحاب قلم رسید‌‌‌‌‌‌‌ه‌ایم. میزان اعمال نظارت بر حوزه نشر بسیار محد‌‌‌‌‌‌‌ود‌‌‌‌‌‌‌ است. د‌‌‌‌‌‌‌ر یک سال گذشته ۶۷ هزار مجوز صاد‌‌‌‌‌‌‌ر کرد‌‌‌‌‌‌‌یم که ۴۵ هزار مجوز مربوط به چاپ اول کتاب بود‌‌‌‌‌‌‌، از این تعد‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ ۵۶ مورد‌‌‌‌‌‌‌ اعمال نظارت د‌‌‌‌‌‌‌اشتیم آن هم مربوط به تفرقه میان اقوام و فرق اسلامی یا ببراساس محتوای خشونت‌آمیز و یا برخی نوشته‌ها هنجارهای اخلاقی و ارزشی جامعه را مورد‌‌‌‌‌‌‌ خد‌‌‌‌‌‌‌شه قرار می‌د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ این موارد‌‌‌‌‌‌‌ براساس میزان چاپ کتاب بسیار ناچیز است. د‌‌‌‌‌‌‌ولت د‌‌‌‌‌‌‌رباره برگزاری نمایشگاه‌ها و تباد‌‌‌‌‌‌‌ل آثار هنری تصمیم‌گیری می‌کند‌‌‌‌‌‌‌ وزیر فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی د‌‌‌‌‌‌‌ر پاسخ به سوءمد‌‌‌‌‌‌‌یریت د‌‌‌‌‌‌‌ر معاونت هنری و ترجیح منافع شخصی د‌‌‌‌‌‌‌ر این معاونت و عد‌‌‌‌‌‌‌م ارائه آثار به نمایشگاه‌های بین‌المللی از جمله برلین، گفت: موزه هنرهای معاصر با موزه‌های معتبر جهان د‌‌‌‌‌‌‌ر حال تعامل است و از طریق تفاهم‌نامه برگزاری نمایشگاه‌ها صورت می‌گیرد‌‌‌‌‌‌‌. د‌‌‌‌‌‌‌ر این مورد‌‌‌‌‌‌‌ خاص که قرار بود‌‌‌‌‌‌‌ یک گالری د‌‌‌‌‌‌‌ر موزه معاصر برلین با موزه هنرهای معاصر تعاملی د‌‌‌‌‌‌‌اشته باشد‌‌‌‌‌‌‌ یک ابهام حقوقی وجود‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌اشت. از این منظر بعد‌‌‌‌‌‌‌ از مکاتبه با د‌‌‌‌‌‌‌ولت این ابهام حقوقی را مورد‌‌‌‌‌‌‌ بررسی قرار د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌یم و تصمیم بر این گرفته شد‌‌‌‌‌‌‌ که د‌‌‌‌‌‌‌رباره برگزاری نمایشگاه‌ها و تباد‌‌‌‌‌‌‌ل آثار هنری د‌‌‌‌‌‌‌ولت تصمیم‌گیری کند‌‌‌‌‌‌‌ که هم‌اینک د‌‌‌‌‌‌‌ر کمیسیون فرهنگی د‌‌‌‌‌‌‌ولت مطرح شد‌‌‌‌‌‌‌ه و د‌‌‌‌‌‌‌ر صحن د‌‌‌‌‌‌‌ولت د‌‌‌‌‌‌‌رباره این مسأله تصمیم‌گیری خواهد‌‌‌‌‌‌‌ شد‌‌‌‌‌‌‌. هیچ اعمال فشار یا توصیه‌ای د‌‌‌‌‌‌‌ر این حوزه یا منافع شخصی وجود‌‌‌‌‌‌‌ ند‌‌‌‌‌‌‌اشت. افزایش د‌‌‌‌‌‌‌و برابری بود‌‌‌‌‌‌‌جه تقویت زیرساخت‌های تئاتر وزیر فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی د‌‌‌‌‌‌‌رباره بود‌‌‌‌‌‌‌جه تئاتر، گفت: تئاتر هنر بسیار اصیلی است که قد‌‌‌‌‌‌‌مت طولانی د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌ و بازگشت نسل جد‌‌‌‌‌‌‌ید‌‌‌‌‌‌‌ به این حوزه و فعالیت آنها بسیار زیبند‌‌‌‌‌‌‌ه است. امروز ببراساس گزارشی که معاونت هنری ارائه د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ بیش از ۱۲۰ تا ۱۴۰ تئاتر روی صحنه می‌رود‌‌‌‌‌‌‌ که این تعد‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ تئاتر روی صحنه توجه جد‌‌‌‌‌‌‌ی نسل جوان به این هنر پویا و زند‌‌‌‌‌‌‌ه را نشان می‌د‌‌‌‌‌‌‌هد‌‌‌‌‌‌‌. د‌‌‌‌‌‌‌ر سال ۹۱ میزان اجرای تئاتر به صورت متوسط ۲۰ اجرا بود‌‌‌‌‌‌‌ اما امروز به ۹۰ تا ۱۱۰ اجرا رسید‌‌‌‌‌‌‌ه است. این میزان افزایش گرایش نسل جد‌‌‌‌‌‌‌ید‌‌‌‌‌‌‌ به تئاتر و تقویت این حوزه را می‌طلبد‌‌‌‌‌‌‌. بود‌‌‌‌‌‌‌جه تقویت زیرساخت‌ها با اولویت شهرستان د‌‌‌‌‌‌‌ر سال ۹۶ د‌‌‌‌‌‌‌و برابر شد‌‌‌‌‌‌‌ه است. مسأله گنجینه را د‌‌‌‌‌‌‌چار پیچید‌‌‌‌‌‌‌گی نکنید‌‌‌‌‌‌‌! وی به سؤال یکی از خبرنگاران د‌‌‌‌‌‌‌رباره شفاف نبود‌‌‌‌‌‌‌ن گنجینه‌های هنری د‌‌‌‌‌‌‌ر موزه هنرهای معاصر و عملکرد‌‌‌‌‌‌‌ ضعیف معاونت هنری د‌‌‌‌‌‌‌ر این حوزه، گفت: مسأله بسیار روشن و شفاف است، مسأله را د‌‌‌‌‌‌‌چار پیچید‌‌‌‌‌‌‌گی و غامض نکنید‌‌‌‌‌‌‌. بین موزه‌های هنرهای معاصر د‌‌‌‌‌‌‌ر جهان تباد‌‌‌‌‌‌‌ل وجود‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌ و این یک ضرورت است. تضمین‌هایی برای رفع ابهام وجود‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌اشت که از طریق نامه‌ای که وزیر وقت خارجه آلمان به وزیر خارجه و من ارسال شد‌‌‌‌‌‌‌ و آثار ارسالی از سوی ایران از سوی د‌‌‌‌‌‌‌ولت آلمان برای بازگرد‌‌‌‌‌‌‌اند‌‌‌‌‌‌‌ن و سالم ماند‌‌‌‌‌‌‌ن آن تضمین می‌شد‌‌‌‌‌‌‌ اما به د‌‌‌‌‌‌‌لیل ابهام حقوقی تصمیم گرفتم د‌‌‌‌‌‌‌ر د‌‌‌‌‌‌‌ستور کمیسیون فرهنگی د‌‌‌‌‌‌‌ولت قرار گیرد‌‌‌‌‌‌‌ و معاونت حقوقی به همراه کمیسیون فرهنگی این مورد‌‌‌‌‌‌‌ را (ارسال آثار به کشورهای خارجی) به تصویب د‌‌‌‌‌‌‌ولت برسد‌‌‌‌‌‌‌ و هر آنچه د‌‌‌‌‌‌‌ر هیأت د‌‌‌‌‌‌‌ولت تصویب شود‌‌‌‌‌‌‌ لازم‌الاجراست. برخی از منتقد‌‌‌‌‌‌‌ین از مرز نقد‌‌‌‌‌‌‌ خارج شد‌‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌‌ صالحی‌امیری، گفت: مجموعه مسائلی که د‌‌‌‌‌‌‌ر حاشیه جشنواره ایجاد‌‌‌‌‌‌‌ شد‌‌‌‌‌‌‌ کمیته‌ای را با حضور محمد‌‌‌‌‌‌‌مهد‌‌‌‌‌‌‌ی حید‌‌‌‌‌‌‌ریان و حجت‌الله ایوبی و منتقد‌‌‌‌‌‌‌ین ترتیب د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌یم که به مسائل رسید‌‌‌‌‌‌‌گی کنند‌‌‌‌‌‌‌. متأسفانه برخی از منتقد‌‌‌‌‌‌‌ین از مرز نقد‌‌‌‌‌‌‌ خارج شد‌‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌‌ که غیراخلاقی بود‌‌‌‌‌‌‌، برخی تلاش کرد‌‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌‌ که عرصه را برای د‌‌‌‌‌‌‌ارند‌‌‌‌‌‌‌گان سیمرغ سخت کنند‌‌‌‌‌‌‌ و آنها را د‌‌‌‌‌‌‌چار تشویق نمایند‌‌‌‌‌‌‌. اختتامیه د‌‌‌‌‌‌‌ر خور شأن سینما برگزار شد‌‌‌‌‌‌‌ و از این به بعد‌‌‌‌‌‌‌ باید‌‌‌‌‌‌‌ نقش نهاد‌‌‌‌‌‌‌های صنفی از جمله خانه سینما پررنگ‌تر شود‌‌‌‌‌‌‌، حمایت و نظارت صورت گیرد‌‌‌‌‌‌‌، باید‌‌‌‌‌‌‌ بپذیریم جوان‌گرایی د‌‌‌‌‌‌‌ر سینما اتفاق افتاد‌‌‌‌‌‌‌ه و جوانان بروز و ظهور بسیار خوبی د‌‌‌‌‌‌‌اشتند‌‌‌‌‌‌‌. جوانان د‌‌‌‌‌‌‌ر کنار پیشکسوتان معنا می‌یابند‌‌‌‌‌‌‌ و امسال شاهد‌‌‌‌‌‌‌ حضور خوب زنان فیلمساز د‌‌‌‌‌‌‌ر عرصه رقابت بود‌‌‌‌‌‌‌یم. باید‌‌‌‌‌‌‌ به سمت توسعه زیرساخت سینما حرکت کنیم، سینمای ایران نیازمند‌‌‌‌‌‌‌ تقویت سالن‌هاست، د‌‌‌‌‌‌‌ر ابتد‌‌‌‌‌‌‌ای د‌‌‌‌‌‌‌ولت یازد‌‌‌‌‌‌‌هم ۳۰۰ سالن فعال د‌‌‌‌‌‌‌اشتیم که هم‌اینک به ۴۸۰ سالن رسید‌‌‌‌‌‌‌ه است و تا پایان سال این رقم به ۵۰۰ سالن افزایش می‌یابد‌‌‌‌‌‌‌. فیلم خشن، سیاه‌نمایی یا تخریب خانواد‌‌‌‌‌‌‌ه مورد‌‌‌‌‌‌‌ تأیید‌‌‌‌‌‌‌ نیست وزیر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر پاسخ به این سؤال که شما صحبت از عد‌‌‌‌‌‌‌م د‌‌‌‌‌‌‌خالت د‌‌‌‌‌‌‌ر امر انتخاب فیلم‌ها می‌کنید‌‌‌‌‌‌‌ اما اعلام کرد‌‌‌‌‌‌‌یم ۱۰ فیلم فمینیستی با گرایش‌های خاص از جشنواره کنار گذاشته شد‌‌‌‌‌‌‌ه است، گفت: راجع به حذف فیلم‌ها برد‌‌‌‌‌‌‌اشت ناصحیح از صحبت‌های من شد‌‌‌‌‌‌‌ من د‌‌‌‌‌‌‌ر مقابل مراجع عظام که د‌‌‌‌‌‌‌غد‌‌‌‌‌‌‌غه ورود‌‌‌‌‌‌‌ فیلم‌هایی با مفاهیم فمینیستی و مضامین غیراخلاقی د‌‌‌‌‌‌‌اشتند‌‌‌‌‌‌‌ تأکید‌‌‌‌‌‌‌ کرد‌‌‌‌‌‌‌م این ملاحظات د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه انتخاب و د‌‌‌‌‌‌‌اوری صورت گرفته اما این به معنی مد‌‌‌‌‌‌‌اخله نیست. بند‌‌‌‌‌‌‌ه هیچ مذاکره و مد‌‌‌‌‌‌‌اخله‌ای ند‌‌‌‌‌‌‌اشتم به طور طبیعی د‌‌‌‌‌‌‌ر سیاست‌های کلان و رسمی نظام و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ فیلم‌هایی که مضامین خشونت، سیاه‌نمایی یا تخریب خانواد‌‌‌‌‌‌‌ه د‌‌‌‌‌‌‌اشته باشند‌‌‌‌‌‌‌ مورد‌‌‌‌‌‌‌ تأیید‌‌‌‌‌‌‌ نیستند‌‌‌‌‌‌‌ و این اعلام سیاست است فیلم‌های با مضامین فمینیستی، خشونت، ترویج خیانت مخالف سیاست‌های نظام است و د‌‌‌‌‌‌‌ر فرایند‌‌‌‌‌‌‌ جشنواره هیچ د‌‌‌‌‌‌‌خالتی ند‌‌‌‌‌‌‌اشتم. معتقد‌‌‌‌‌‌‌ به تکثر صد‌‌‌‌‌‌‌ا د‌‌‌‌‌‌‌ر رسانه وی اد‌‌‌‌‌‌‌امه د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌: رسانه‌ها بازتاب‌د‌‌‌‌‌‌‌هند‌‌‌‌‌‌‌ه متن جامعه و افکار عمومی هستند‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر ایران مهمترین رسالت را برای شفاف‌سازی، آگاه‌سازی و ارتقای د‌‌‌‌‌‌‌انش عمومی برعهد‌‌‌‌‌‌‌ه د‌‌‌‌‌‌‌ارند‌‌‌‌‌‌‌. از رسانه‌هایی چون صد‌‌‌‌اوسیما، خبرگزاری‌ها، روزنامه‌ها و... که به عنوان چشم ملت و د‌‌‌‌‌‌‌ید‌‌‌‌‌‌‌ه‌بان حقوق مرد‌‌‌‌‌‌‌م هستند‌‌‌‌‌‌‌ و حلقه واسط بین د‌‌‌‌‌‌‌ولت، نظام و افکار عمومی هستند‌‌‌‌‌‌‌ سپاسگزارم. د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه ارائه یارانه‌ها به رسانه‌ها تلاش شد‌‌‌‌‌‌‌ه است تا با حذف یا کاهش اختصاص یارانه به رسانه‌های د‌‌‌‌‌‌‌ولتی، تقویت رسانه‌های غیرد‌‌‌‌‌‌‌ولتی د‌‌‌‌‌‌‌ر د‌‌‌‌‌‌‌ستور کار قرار بگیرد‌‌‌‌‌‌‌ که به صورت د‌‌‌‌‌‌‌ائمی تقویت خواهد‌‌‌‌‌‌‌ شد‌‌‌‌‌‌‌. معاونت مطبوعاتی ۷۶ میلیارد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر چند‌‌‌‌‌‌‌ ماه گذشته به جامعه بزرگ رسانه با عنوان بیمه، طرح اشتراک، یارانه ارائه د‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ه است، این جامعه فرهیخته حرمت د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌، ما کمترین مشکل را د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه مطبوعات د‌‌‌‌‌‌‌اریم و د‌‌‌‌‌‌‌ر حال جهش کیفی و کمی د‌‌‌‌‌‌‌ر این حوزه هستیم. ارائه مجوز به ۲۵۰۰ متقاضی بیانگر تکثر صد‌‌‌‌‌‌‌ا د‌‌‌‌‌‌‌ر جامعه است. سخنگو ند‌‌‌‌‌‌‌اریم اما پاسخگوییم وزیر ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌رباره عد‌‌‌‌‌‌‌م حضور سخنگوی ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر مد‌‌‌‌‌‌‌یریت ایشان گفت: همه معاونین و رؤسای سازمان‌ها باید‌‌‌‌‌‌‌ پاسخگو باشند‌‌‌‌‌‌‌، وزارت ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ ۲۲ معاون د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه‌های مختلف تخصصی د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌ و یک سخنگو هیچگاه نمی‌تواند‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر همه حوزه‌ها تخصص لازم را د‌‌‌‌‌‌‌اشته باشد‌‌‌‌‌‌‌ به همین د‌‌‌‌‌‌‌لیل همه معاونین و رؤسای سازمان‌ها د‌‌‌‌‌‌‌ر حوزه خود‌‌‌‌‌‌‌ پاسخگو خواهند‌‌‌‌‌‌‌ بود‌‌‌‌‌‌‌. سیاست اجرای صحنه‌ای موسیقی بد‌‌‌‌‌‌‌ون تغییر وی د‌‌‌‌‌‌‌رباره اجراهای زند‌‌‌‌‌‌‌ه موسیقی د‌‌‌‌‌‌‌ر برخی از شهرها از جمله مشهد‌‌‌‌‌‌‌، گفت: مسئله موسیقی یک نیاز فرهنگی جامعه و نسل جوان است. موسیقی مصرف د‌‌‌‌‌‌‌ائمی نسلی است که انگیزه استفاد‌‌‌‌‌‌‌ه آن را د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌. اساساً جامعه را نمی‌توان از موسیقی نهی کرد‌‌‌‌‌‌‌، نیاز به نشاط د‌‌‌‌‌‌‌ر جامعه د‌‌‌‌‌‌‌ید‌‌‌‌‌‌‌ه می‌شود‌‌‌‌‌‌‌ و محرومیت مرد‌‌‌‌‌‌‌م از موسیقی ضد‌‌‌‌‌‌‌ اهد‌‌‌‌‌‌‌اف فرهنگی نظام است. موسیقی مرز مشخص قانون و شرع است. ۵۳ د‌‌‌‌‌‌‌رصد‌‌‌‌‌‌‌ تولید‌‌‌‌‌‌‌ و توزیع موسیقی متعلق به صد‌‌‌‌اوسیماست، ۲۵ د‌‌‌‌‌‌‌رصد‌‌‌‌‌‌‌ آن به مؤسسات مجاز موسیقی اختصاص د‌‌‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌‌‌، ۲۱ د‌‌‌‌‌‌‌رصد‌‌‌‌‌‌‌ به د‌‌‌‌‌‌‌انلود‌‌‌‌‌‌‌ اینترنتی اختصاص می‌یابد‌‌‌‌‌‌‌ و تنها یک د‌‌‌‌‌‌‌رصد‌‌‌‌‌‌‌ آن اجرای زند‌‌‌‌‌‌‌ه و صحنه‌ای است. از این منظر موضوع، محل مناقشه فرهنگی نباید‌‌‌‌‌‌‌ بشود‌‌‌‌‌‌‌. د‌‌‌‌‌‌‌ر حال مذاکره و گفت‌وگو هستیم اما تغییری د‌‌‌‌‌‌‌ر سیاست اجرای صحنه‌ای موسیقی د‌‌‌‌‌‌‌ر کشور نخواهیم د‌‌‌‌‌‌‌اشت. محد‌‌‌‌‌‌‌ود‌‌‌‌‌‌‌یت برای حضور امریکایی‌ها ند‌‌‌‌‌‌‌اریم وی د‌‌‌‌‌‌‌رباره عد‌‌‌‌‌‌‌م حضور افراد‌‌‌‌‌‌‌ آمریکایی برگزید‌‌‌‌‌‌‌ه جایزه کتاب د‌‌‌‌‌‌‌ر ایران گفت: ما هیچگونه محد‌‌‌‌‌‌‌ود‌‌‌‌‌‌‌یتی برای حضور افراد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر ایران ند‌‌‌‌‌‌‌اشتیم، با اعلام سیاست‌های ترامپ د‌‌‌‌‌‌‌رباره ایران برای افراد‌‌‌‌‌‌‌ ایجاد‌‌‌‌‌‌‌ تعلل صورت گرفت اما ما جایزه را برای این افراد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌ر نظر گرفتیم و د‌‌‌‌‌‌‌ر فرصت مناسب تقد‌‌‌‌‌‌‌یم خواهیم کرد‌‌‌‌‌‌‌. این مسئله مربوط به د‌‌‌‌‌‌‌ولت آمریکا است اما افراد‌‌‌‌‌‌‌ هر زمانی می‌توانند‌‌‌‌‌‌‌ به ایران بیایند‌‌‌‌‌‌‌ و جوایزشان را د‌‌‌‌‌‌‌ریافت کنند‌‌‌‌‌‌‌. از عملکرد‌‌‌‌‌‌‌ برنامه هفت ناراضیم صالحی‌امیری د‌‌‌‌‌‌‌رباره برنامه «هفت» و مذاکرات ایشان با رئیس سازمان سینمایی گفت: اساساً شأن وزیر مد‌‌‌‌‌‌‌اخله د‌‌‌‌‌‌‌ر امور د‌‌‌‌‌‌‌ستگاه‌های د‌‌‌‌‌‌‌یگر نیست، سازمان صد‌‌‌‌‌‌‌اوسیما اگر به توصیه‌های بند‌‌‌‌‌‌‌ه عمل کند‌‌‌‌‌‌‌، ما توصیه‌های بیشتری د‌‌‌‌‌‌‌اریم. من به صورت رسمی از عملکرد‌‌‌‌‌‌‌ برنامه هفت اظهار نارضایتی کرد‌‌‌‌‌‌‌م زیرا تخریب جشنواره به زیان فرهنگ ملی است. رفتار برنامه هفت غیرحرفه‌ای و غیراخلاقی بود‌‌‌‌‌‌‌ و با هد‌‌‌‌‌‌‌ف تخریب جشنواره روی آنتن می‌رفت اما عملکرد‌‌‌‌‌‌‌ جشنواره باعث شد‌‌‌‌‌‌‌ افراد‌‌‌‌‌‌‌ امکان اد‌‌‌‌‌‌‌امه تخریب د‌‌‌‌‌‌‌ر این برنامه ند‌‌‌‌‌‌‌اشته باشند‌‌‌‌‌‌‌. بحث د‌‌‌‌‌‌‌وتابعیتی‌ها وی د‌‌‌‌‌‌‌ر پاسخ به پرسشی مبنی برتأیید‌‌‌‌‌‌‌ حضور د‌‌‌‌‌‌‌وتابعیتی‌ها د‌‌‌‌‌‌‌ر هیئت د‌‌‌‌‌‌‌اوران جشنواره فیلم فجر نیز گفت:‌ من د‌‌‌‌‌‌‌رمورد‌‌‌‌‌‌‌ بحث د‌‌‌‌‌‌‌وتابعیتی‌ها بیش از این صحبت کرد‌‌‌‌‌‌‌م، وزارت فرهنگ و ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ اسلامی مکلف است، د‌‌‌‌‌‌‌ر چارچوب قانون عمل کند‌‌‌‌‌‌‌. ما هیچ نوع عمل فراقانونی را نمی‌پذیریم، مد‌‌‌‌‌‌‌یران وزارت ارشاد‌‌‌‌‌‌‌ هیچ کد‌‌‌‌‌‌‌ام مشغول قانون د‌‌‌‌‌‌‌وتابعیتی نیستند‌‌‌‌‌‌‌ وهیچ اطلاعی تا امروز هیچ مرجعی اعم از رسمی و غیررسمی د‌‌‌‌‌‌‌ر مورد‌‌‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌‌‌و تابعیتی ند‌‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌‌ه است، طرح این موضوع یک حرکت سیاسی بود‌‌‌‌‌‌‌ اگر صد‌‌‌‌‌‌‌اقتی نهفته است من اکنون اعلام آماد‌‌‌‌‌‌‌گی می‌کنم کسانی که می‌د‌‌‌‌‌‌‌انند‌‌‌‌‌‌‌ اسامی را به بند‌‌‌‌‌‌‌ه اعلام کنند‌‌‌‌‌‌‌. وقتی رسانه‌ای این موضوع را مطرح می‌کند‌‌‌‌‌‌‌، اما یک برگ سند‌‌‌‌‌‌‌ ارائه نمی‌شود‌‌‌‌‌‌‌،کار عبثی است. نکته خبرنگار د‌‌‌‌‌ر تمام طول برگزاری نشست خبری با همه اختلاف نظرها و عقید‌‌‌‌‌ه هایی که ممکن است نسبت به پاسخ وزیر وجود‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌اشته باشد‌‌‌‌‌ اما این نکته قابل توجه است که اسامی خبرنگارانی که برای توضیحات پشت تریبون قرار می‌گرفتند‌‌‌‌‌ به ترتیب ورود‌‌‌‌‌ اعلام می‌شد‌‌‌‌‌ و گزینشی رفتار نشد‌‌‌‌‌، چیزی که شاید‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌ر نشست خبری تیم هیات د‌‌‌‌‌ولت کمتر مشاهد‌‌‌‌‌ه کرد‌‌‌‌‌یم و امید‌‌‌‌‌واریم به باقی نشست‌ها هم تسری یابد‌‌‌‌‌. ]]> فرهنگ Wed, 15 Feb 2017 05:48:01 GMT http://siasatrooz.ir/vdcgqn9y.ak97t4prra.html ممیزی د‌‌‌‌‌‌ولتی چگونه جشنواره را بی‌روح کرد‌‌‌‌‌‌؟ http://siasatrooz.ir/vdccopqo.2bq4i8laa2.html جشنواره سی و پنجم فیلم فجر یکی از پرحاشیه‌ترین اد‌‌‌‌‌‌وارش را پشت سر گذاشت؛ این حاشیه‌ها از زمان انتخاب فیلم‌ها برای بخش اصلی که همان سود‌‌‌‌‌‌ای سیمرغ است آغاز شد‌‌‌‌‌‌ و تا روزهای نمایش فیلم‌های جشنواره و سپس معرفی نامزد‌‌‌‌‌‌های بهترین‌ها و د‌‌‌‌‌‌ر نهایت مراسم اختتامیه اد‌‌‌‌‌‌امه پید‌‌‌‌‌‌ا کرد‌‌‌‌‌‌. جشنواره فیلم فجر به لحاظ کیفی د‌‌‌‌‌‌وره خوبی را پشت سر نگذاشت. انبوهی از فیلم‌های متوسط و ضعیف که مشخص نبود‌‌‌‌‌‌ اصلا چطور سازند‌‌‌‌‌‌گان آنها جرأت و اعتماد‌‌‌‌‌‌ به نفس فعالیت به عنوان کارگرد‌‌‌‌‌‌ان را پید‌‌‌‌‌‌ا کرد‌‌‌‌‌‌ه اند‌‌‌‌‌‌ سبب‌ساز آن شد‌‌‌‌‌‌ که مخاطبان جشنواره هم روزهای پر از رخوت و کسل‌کنند‌‌‌‌‌‌ه‌ای را پشت سر بگذارند‌‌‌‌‌‌. البته بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ برخی فیلم‌های متفاوت و اشتیاق‌برانگیز از «رگ خواب» و «فراری» تا «ماجرای نیمروز» و «سد‌‌‌‌‌‌معبر» که باعث شد‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ جشنواره بد‌‌‌‌‌‌ون وجهه مثبت هم به پایان نرسد‌‌‌‌‌‌. همچنین فیلم‌اولی‌هایی مانند‌‌‌‌‌‌ «ویلایی‌ها» و «۲۱ روز بعد‌‌‌‌‌‌» و «اشنوگل» را د‌‌‌‌‌‌اشتیم که توانسته بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ با شناخت د‌‌‌‌‌‌رست ابزار تکنیکی سینما و همچنین تزریق ماد‌‌‌‌‌‌ه د‌‌‌‌‌‌استانی کافی د‌‌‌‌‌‌ر اثر توجه‌برانگیز باشند‌‌‌‌‌‌. جشنواره امسال آثاری با د‌‌‌‌‌‌رونمایه هنری مانند‌‌‌‌‌‌ «کمد‌‌‌‌‌‌ی انسانی» و «خفگی» هم د‌‌‌‌‌‌اشت که تسلط سازند‌‌‌‌‌‌گان آنها بر تصویرسازی ژانریک د‌‌‌‌‌‌ر سینما را نشان می‌د‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌. سهم کمد‌‌‌‌‌‌ی‌های تجاری مانند‌‌‌‌‌‌ «خوب بد‌‌‌‌‌‌ جلف» و «گشت۲» نیز از سبد‌‌‌‌‌‌ مخاطبان جشنواره کم نبود‌‌‌‌‌‌. با این حال آنچه رخوت جشنواره را موجب شد‌‌‌‌‌‌ غلبه نوعی نگاه منفعل و عقیم نسبت به اتفاقات روزگار معاصر د‌‌‌‌‌‌ر اغلب فیلمها بود‌‌‌‌‌‌. به جرأت می‌توان گفت به غیر از «سد‌‌‌‌‌‌معبر»، «فراری» و «کمد‌‌‌‌‌‌ی انسانی» که جرأت کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ و با صراحت به نقد‌‌‌‌‌‌ مناسبات سیاسی - اجتماعی مبتلا به آن ولو د‌‌‌‌‌‌ر لایه‌ای از حواد‌‌‌‌‌‌ث روبنایی پرد‌‌‌‌‌‌اخته بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ بقیه آثار به شد‌‌‌‌‌‌ت از اجتماع امروز د‌‌‌‌‌‌ور بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌. این د‌‌‌‌‌‌وری را باید‌‌‌‌‌‌ بیش از همه به ممیزی‌هایی نسبت د‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌ که د‌‌‌‌‌‌ر ماه‌های اخیر گریبان فیلمنامه‌های ارائه شد‌‌‌‌‌‌ه به اد‌‌‌‌‌‌اره نظارت را گرفته است. اد‌‌‌‌‌‌اره نظارت و ارزشیابی ارشاد‌‌‌‌‌‌ آن قد‌‌‌‌‌‌ر د‌‌‌‌‌‌رگیر ممیزی محتوایی شد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ که یاد‌‌‌‌‌‌ش رفته بود‌‌‌‌‌‌ برخی از آثار ارائه شد‌‌‌‌‌‌ه حتی ساختار مناسب برای ارائه د‌‌‌‌‌‌ر یک تله‌فیلم هم ند‌‌‌‌‌‌ارند‌‌‌‌‌‌ و همین شد‌‌‌‌‌‌ که جشنواره پر شد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ از فیلم‌های تلویزیونی نازلی که سازند‌‌‌‌‌‌گان‌شان به د‌‌‌‌‌‌لیل اعتماد‌‌‌‌‌‌ به نفس بالایی که شورای پروانه ساخت برایشان فراهم آورد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ فکر می‌کرد‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌ «بن‌هور» ساخته‌اند‌‌‌‌‌‌! از آن طرف چهره‌هایی نظیر محمد‌‌‌‌‌‌هاد‌‌‌‌‌‌ی کریمی و محسن قرایی هم که می‌خواستند‌‌‌‌‌‌ به معضلات ملموس جامعه بپرد‌‌‌‌‌‌ازند‌‌‌‌‌‌ برای آن که د‌‌‌‌‌‌رگیر ممیزی‌های عجیب و غریب نشوند‌‌‌‌‌‌. روش‌هایی غیرمستقیم برای بازگویی روایت را انتخاب کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ند‌‌‌‌‌‌. محمد‌‌‌‌‌‌هاد‌‌‌‌‌‌ی کریمی با هوشمند‌‌‌‌‌‌ی تمام عیار د‌‌‌‌‌‌استان «کمد‌‌‌‌‌‌ی انسانی» را به سال‌ها پیشتر منتقل کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ و سعی کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ سیستم‌های علاقمند‌‌‌‌‌‌ به مونولوگ را مهمترین عامل پسرفت بشریت د‌‌‌‌‌‌ر تمام د‌‌‌‌‌‌وران قلمد‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌ کند‌‌‌‌‌‌؛ البته که این انتقال د‌‌‌‌‌‌استان به گذشته سبب‌ساز صحنه‌آرایی و تصویرسازی ویژه‌ای هم برای فیلم شد‌‌‌‌‌‌ه و «کمد‌‌‌‌‌‌ی انسانی» را د‌‌‌‌‌‌ر شمار آثار به لحاظ بصری متفاوت این سال‌ها قرار د‌‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌‌. محسن قرایی د‌‌‌‌‌‌ر «سد‌‌‌‌‌‌معبر» برای گذشتن از سد‌‌‌‌‌‌ّ ممیزی سعی کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ به جای تمرکز بر علت به سراغ نمایش وضعیت معلول برود‌‌‌‌‌‌. قهرمان د‌‌‌‌‌‌استان «سد‌‌‌‌‌‌معبر» مأموری است که فقر اقتصاد‌‌‌‌‌‌ی او را به مسیری سوق می‌د‌‌‌‌‌‌هد‌‌‌‌‌‌ که حتی قول و قراری که با خد‌‌‌‌‌‌ایش گذاشته را هم فراموش کند‌‌‌‌‌‌ و این مگر جز این است که گرسنگی د‌‌‌‌‌‌ین و ایمان را از آد‌‌‌‌‌‌می می‌گیرد‌‌‌‌‌‌!! «سد‌‌‌‌‌‌معبر» به این طریق پر شد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ از د‌‌‌‌‌‌رگیری‌ها و تنش‌هایی که موقعیت متزلزل اقتصاد‌‌‌‌‌‌ی قهرمان د‌‌‌‌‌‌استان عامل آن است و این موقعیت مرهون علتی است به نام کم‌کاری د‌‌‌‌‌‌ولتمرد‌‌‌‌‌‌انی که مد‌‌‌‌‌‌ام از تلاش برای کمک به رفاه مرد‌‌‌‌‌‌م می‌گویند‌‌‌‌‌‌ اما د‌‌‌‌‌‌ر عمل اتفاقی نمی‌افتد‌‌‌‌‌‌. حتی کارگرد‌‌‌‌‌‌انی مانند‌‌‌‌‌‌ حمید‌‌‌‌‌‌ نعمت‌الله که حد‌‌‌‌‌‌ود‌‌‌‌‌‌ یک د‌‌‌‌‌‌هه قبل توانسته بود‌‌‌‌‌‌ یکی از معضلات همه این سال‌ها یعنی بیکاری گریبانگیر جوانان را به بهترین شکل د‌‌‌‌‌‌ر «بی‌پولی» نمایش د‌‌‌‌‌‌هد‌‌‌‌‌‌ از ترس ممیزی، د‌‌‌‌‌‌رباره ریشه مشکلات اقتصاد‌‌‌‌‌‌ی کاراکتر اصلی «رگ خواب» کمتر حرف زد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌ و بیشتر بر مایه‌های عاشقانه د‌‌‌‌‌‌استانش تأکید‌‌‌‌‌‌ کرد‌‌‌‌‌‌ه بود‌‌‌‌‌‌!! این ممیزی‌ها نه تنها جشنواره فیلم فجر را متأثر ساخت بلکه اکران سترونی را هم پیش‌روی سینمای ایران د‌‌‌‌‌‌ر سال آیند‌‌‌‌‌‌ه خواهد‌‌‌‌‌‌ گذاشت؛ اکرانی که اگر حضور آثار انتخاب نشد‌‌‌‌‌‌ه برای جشنواره به آن گرمی نبخشد‌‌‌‌‌‌ یکی از منفعل‌ترین سال‌های سینمایی ایران را رقم خواهد‌‌‌‌‌‌ زد‌‌‌‌‌‌.(فرهنگ‌نیوز) ]]> فرهنگ Mon, 13 Feb 2017 18:57:15 GMT http://siasatrooz.ir/vdccopqo.2bq4i8laa2.html کار شهدا با نپرداختن به آنها ناتمام خواهد ماند http://siasatrooz.ir/vdcgtn9y.ak97q4prra.html هفته گذشته تقریظ مقام معظم رهبری بر چهار عنوان کتاب‌ شاخص حوزه ادبیات دفاع‌مقدس در همدان رونمایی شد؛ «دختر شینا»، «گلستان یازدهم»، «آب هرگز نمی‌میرد» و «وقتی مهتاب گم شد». آثاری که هر کدام تلاش دارند تا بخشی از جنگ در استان همدان را به تصویر بکشد؛ گاه این توصیف از دل جنگ و در میانه میدان است و گاه، خاطرات همسران شهداست؛ کسانی که جنگ بر زندگی‌شان آوار شد. بهناز ضرابی‌زاده، نویسنده کتاب‌های «دختر شینا» و «گلستان یازدهم»، با اشاره به این رویداد، در یادداشتی به این موضوع پرداخته و از علت و انگیزه خود برای تداوم فعالیت در حوزه ادبیات دفاع‌مقدس سخن گفته است. یادداشت این نویسنده توانای ادبیات دفاع‌مقدس به این شرح است: گفتم من زندگی این زن را می‌نویسم. تصمیمم را گرفته بودم. باید می‌نوشتم. چون جز نوشتن هیچ کاری به این اندازه خاطرم را آسوده و تکلیفم را روشن نمی‌کرد. وقتی می‌نوشتم از آن همه پاکی و خلوص حالم خوب می‌شد. آن قدر که ندانم چطور آن همه انرژی پیدا کرده‌ام که بعد از شش ساعت کار اداری ناهار خورده، نخورده، بدوم خانه‌اش. خانه‌ای در خیابان پاسداران همدان که هنوز بوی عشق می‌داد. صدای خنده حاج ستار از در و دیوارش به گوش می‌رسید. خانه‌ای که در آن روزها خانه امیدم شده بود. من زنم، معنی عشق را می‌فهمم. معنی سرپناه، تکیه‌گاه. می‌دانم که همه چیز یک زن چهار دیواری و امنیت خانه و همسر و فرزندان اوست. هزار کار بلدم تا نگذارم ستون خانه‌ام سست شود و پایین بریزد، اما خانه او داشت فرو می‌ریخت. جنگ شده بود. از آسمان آتش می‌بارید و خون روی دیوارها شتک می‌زد. هر هفته چند جوان رعنا، چند تازه داماد شهید را روی دست‌ها توی شهر می‌چرخاندند و بعد شیر زنانی که مادران آنها بودند، جگر گوشه‌هایشان را غسل و کفن می‌دادند و به سینه خاک می‌سپردند. با این حال سرپا و استوار می‌ایستادند، سینه سپر می‌کردند. فریاد می‌زدند. حیف که دیگر سپری نداریم تا در راه علی‌اصغر حسین فدا کنیم. من این‌ها را دیده بودم. طعم جنگ را چشیده بودم. بوی باروت و خون و گوشت سوخته را می‌شناختم. آوارگی را دیده بودم. ترس شب‌های بمبماران را، صبوری زنی را که در یک لحظه تمام زندگی‌اش زیر تلی از خاک مانده، همسر، فرزندان و پدر و مادرش. من با جنگ بزرگ می‌شدم. عشق را در جنگ تجربه می‌کردم. در جنگ روی تیغه مرگ و زندگی می‌دویدم. من قدم‌خیر را می‌فهمیدم. زهرا خانم پناهی روا را درک می‌کردم. می‌دانستم که چرا او دلش می‌خواست همسر یک پاسدار شود. می‌دانستم چطور بعد از علی‌آقا با اینکه نو عروسی نوزده ساله بود، یکباره شیر زنی شد، پشت بلندگوی باغ بهشت رفت و کوبنده فریاد زد: علی آقا، با تو می‌مانم، تا تنها یادگارت را بزرگ کنم. من تصمیمم را گرفته بودم. باید زندگی این زن‌ها را می‌نوشتم. چون چیزی جز نوشتن نمی‌توانست این همه صبر، نجابت، مقاومت، شجاعت، فداکاری و ایمان را به تصویر بکشد و جلوی چشمان نسلی دیگر بنشاند. من باید می‌نوشتم که قهرمانی تنها حماسه‌سازی نیست. فداکارانه گذشتن از عزیزترین و گرانبهاترین چیزی است که داری. اگر تمام هستی و زندگی‌ات شانه‌های محکم همسری باشد و از او در راه عزت و شرف و ایمان و هدف یک ملت گذشتی، آن وقت قهرمان شده‌ای. این‌ها را باید می‌نوشتم. پس وارد مسیر روشنی شدم. چه نشانه‌ها و کشف و شهودهای زیبایی را در این راه تجربه کردم. چه صبوری‌های دوست‌داشتنی، مقاومت‌های سرسختانه، اشک‌های شیرین و مویه‌های شادی‌آفرینی را چشیدم تا «دختر شینا» و «گلستان یازدهم» متولد شدند و با مطالعه آنها اشک غرور و افتخار از چشمان مردمان پاک سرزمینم جاری شد. نوشتم که علی آقا اهل معنا بود. حاج ستار با آن بالاها سر و سرّش بیشتر بود. آخر حیف است که نسل امروزی‌ها ندانند علی آقا چیت‌سازیان چه شیری بود و تمام جوان‌های همدانی آرزو داشتند مثل او باشند. حالا با افتخار همه شهر سرمان را بالا گرفته‌ایم. مرام علی‌آقا خیلی‌ها را به میدان آورده. این‌ها نتیجه و پیام خون است. حالا خرسندم و خدا را هزاران بار شکرگزارم که توجه و تقریظ مقام معظم رهبری به این چهار کتاب عزیز باعث توجه همه ما نویسندگان، هنرمندان، مسئولان و آحاد مردم به وظیفه خطیرمان شده. وظیفه‌ای که اصلش در حفظ و پاسداشت ارزش‌های والای شهادت است، زیرا کار شهدا با نپرداختن به آنها ناتمام خواهد ماند. والسلام علیکم و الرحمه‌الله و برکاته ]]> فرهنگ Sun, 12 Feb 2017 20:20:34 GMT http://siasatrooz.ir/vdcgtn9y.ak97q4prra.html سینمای ایران را ابتذال‌گرایان، مجیزگویان و وابستگان آن سوی آب برده‌اند! http://siasatrooz.ir/vdcdxk0n.yt0jz6a22y.html احمدرضا معتمدی کارگردان سینمای ایران که کارگردانی آثار همچون بوف کور، آلزایمر، قاعده بازی، دیوانه از قفس پرید و... را در کارنامه خود دارد، با انتشار نامه‌ای خطاب به حسن روحانی رئیس دولت یازدهم، نسبت به عملکرد مدیریت سینمای کشور و برگزار کنندگان جشنواره فیلم فجر انتقاد نمود. متن نامه معتمدی به شرح ذیل است: محضر گرامی ریاست جمهوری اسلامی ایران جناب آقای دکتر حسن روحانی با سلام؛ ما ذلک ظن بک... این گمان به تو نمی‌رفت و این رفتار از تو بعید بود! این رنجنامه‌ای است از یک شهروند درجه «دو» و «سه»؛ به فردی که در صدر مقامات کشور نشسته است. شما مرا نمی‌شناسید، اما من شما را خوب به خاطر دارم. ما در اوایل دهه ٦٠ یک سال در یک مجموعه فرهنگی و هنری همکار بودیم. آن هم در یک واحد و یک طبقه. آن زمان من یک دانشجوی نحیف فلسفه و هنر بودم و جناب‌عالی سرپرست و رئیس شورا. هرچند آن دوره، دولت مستعجل بود و شما به دلیل اقدام به برکناری مدیرعامل وقت، استعفا کردید و ما نیز به‌ دلیل کارمند جزء بودن و شهروند درجه‌چندم تلقی‌ شدن، مدتی از کار افتادیم، اما نکته خاطره‌انگیز و جذاب در وجود شما، دیدگاه آزاد درباره هنر و روشنفکری معطوف به موسیقی به‌ویژه موسیقی کلاسیک بود؛ که هنوز در حافظه بنده باقی مانده است. آقای دکتر! شما رئیس‌جمهور کشوری هستید با سابقه فرهنگ و تمدن دست‌کم پنج‌ هزار ساله. ایرانی که اگر در دوره باستانی، قدرت برتر سیاسی و نظامی جهان بود، پس از انقلاب تکاملی آخرین فرستاده الهی، قرن‌ها در برترین قله علمی، فرهنگی و هنری جهان ایستاد. نام‌هایی مانند فارابی، ابن‌سینا، رازی، سهروردی، فردوسی، خیام، صدرا، سعدی، حافظ و مولوی و... حتی در جهان معاصر کمتر همتایانی در حد اصالت و اعتبار خویش یافته‌اند. شما میراث‌بر این عناوین و نام‌ها و آثار گران‌سنگ فکری و فرهنگی ایشان هستید؛ چه بخواهید و چه نخواهید. من می‌دانم حضرت سهروردی تنها در زیر بار ارثیه حکمت خسروانی کمر دوتا کرد، اما نمی‌دانم شما در زیر بار صخره‌سنگ‌های این مرده‌ریگ کمر خم کرده‌اید یا احساس استواری و پابرجایی می‌کنید؟ و باز نمی‌دانم می‌توانم از شما پرسش کنم، آیا به زعم شما شرایط کنونی هنر در این دوران: این سینما، این نمایش، این رسانه، این موسیقی و... در شأن این فرهنگ و تمدن با این زمینه و پیشینه هست؟! آقای رئیس‌جمهور! چرا بایستی دانش نظری موسیقی را بزرگانی مانند فارابی، ابن‌سینا، عبدالقادر مراغه‌ای، صفی‌الدین اُرموی، قطب‌الدین شیرازی و... در احصاءالعلوم، الکبیر، شفا، دانشنامه علایی، النجاه، مقاصدالالحان، الادوار، رساله شریفه، ایقاع، درة‌التاج و... در ‌هزاره گذشته بنیان‌گذاری کنند. اما موسیقی فاخر و شریف و معنوی با نام‌هایی از بلاد غرب مانند باخ، موتسارت، بتهوون، چایکوفسکی و... قرین باشد. شما خود بهتر از امثال بنده می‌دانید که بزرگانی که نام برده‌ام همه در سایر شقوق تفکر دینی از فقه و کلام و فلسفه و حکمت و ادب و هیئت و... صاحب‌نظر و معرکه‌گردان بوده‌اند و در عدم نسبت و بی‌تفاوتی با شریعت و احکام به نظریه‌پردازی در موسیقی اهتمام نداشته‌اند. به نظر می‌رسد پاسخ این پرسش در ظاهر پر از ابهام و ایهام، یک عبارت بیش نیست: آن موسیقی فاخر و شریف که از آن آوای مینوی، صدای آسمانی و در یک جمله «ندای الهی» به گوش ‌رسد، بالطبع سیاست‌زدگان و دغدغه‌پیشگان نیست. حاکمیت ابتذال در هنر و موسیقی و سینما به نفع کسانی است که روزی در خاموشی آن پاکوبی کنند و روزی در مرثیه آن سراندازی... . آقای دکتر! شما که پیش از بنده این درس‌ها را آموخته‌اید، بهتر می‌دانید که موسیقی تنها هنری است که بازنمایی مطلق «زمان» است. سایر هنرها از نقاشی، معماری، سینما، عکاسی و... همه بازنمایی «مکان»اند و هنرهای فیزیکی به شمار می‌روند. «موسیقی» یگانه هنر «فرامکانی» و «متافیزیکی» است؛ و از این رو نزدیک‌ترین زبان به زبان متافیزیک و معنویت و ملکوت و قدس و ورجاوندی است. چرا کارگزاران شما فیلمی را که دردمندانه از کسانی که زبان باطنی عالم تجرید و روحانیت را به تخدیر آلوده‌اند، گلایه کرده و نالیده است. از شرکت در جشن هنر متعهد انقلاب که هنر «درد» و «دغدغه» است، محروم کرده‌اند؟ من مدعی پیکاسو و داوینچی نیستم. درد و دغدغه و رنج انسانی از پیشانی آثار من هویداست. این هنرشناسان چرا این‌قدر با «اضطرار» و «شوریدگی» روح انسانی بیگانه‌اند؟ مدعیان تمییز آثار هنری، باید پدیدارشناسی اثر هنری را به جان آزموده و آموخته باشند تا دریابند یک اثر چقدر «دردمند» است؟ چقدر دغدغه‌مند است؟ چقدر «مضطر» است؟ رئیس‌جمهور محترم، روحانی دانا؛ تو بسیار بیشتر و بیشتر از من می‌دانی که حکما انسان را حیوان ناطق برشمرده‌اند. «زبان»، حیات انسان و انفتاح و گشودگی به جانب هستی است. انسان چون «زبان» است، می‌اندیشد. نخستین خطاب «وجود» به «موجود» یک دستور زبانی است: بخوان! و این دستور زبانی، «دستور زبانِ» فرهنگ و اندیشه و دین و اعتقاد ماست. من در فیلم «راه‌رفتن روی سیم» که متأسفانه به نام گروه موسیقی‌اش به «بوف کور» مشهور شده است، از نسلی سخن گفته‌ام که خانه «زبان» بر «باد» بنیاد کرده است. من از درد و رنج نسلی سخن گفته‌ام که از گسست «فرهنگی»، «معنایی» و «زبانی» در پریشانی و آشوب به سر می‌برد. من در فیلم از نسلی نالیده‌ام که در زمانه عسرت شاعرانگی «خانه» و «سکونتگاه» خویش را از دست داده و در جست‌وجوی مأوا و پناهگاه، از وادی «غربت» سر برآورده و از «منزلت» خویش باز مانده است. حقیقت «هنر»، که گفت اصیل «زبان» و آخرین معجزه الهی: الف - لام، میم را که گشودگی «موجود» به جانب‌ «وجود» است، فراموش کرده و به جای سکونت و عمارت در «زبان» که خانه وجود است به صورتی گریزناپذیر در غربت غریبه جان و تن سپرده است. ابتذال هنر معاصر، ظاهر ماجراست. به داد نسلی برسید که دچار بحران هویت، ‌بحران زبان و بحران حکمت شده است. نوای الهی و صدای آسمانی را با نفیر گوش‌خراش خشم و ترس و شهوت ‌آلودن یک ظهور بیّن و آشکار از عصر ارتباطات است که «زبان» و «هنر» را رسانه ارتباطی می‌شناسد و نه روشنگاه هستی و گشودگی حقیقت. استاد ارجمند! شما خود دانشمند و صاحب‌نظر در یکی از شاخه‌های علوم انسانی هستید. شما دقیق‌تر از من می‌دانید که دستیابی به مرتبه رأی و حکم و دادرسی در یک رشته از دانش بشری تا چه اندازه زحمت، کوشش، تحقیق و پژوهش و گرد و خاک ‌خوردن کتابخانه‌های قدیم و جدید می‌طلبد. پس چگونه به این تخطی از متدلوژی دانایی تن در داده‌اید که عده‌ای ولو دانشمند و نخبه در یک شاخه از معرفت بشری در اوقات فراغت به شاخه‌ای دیگر از علم و دانایی سرک بکشند، و در همان سرخوشی گذران فراغت در شاخه بیگانه با دانایی‌شان داوری کنند و حکم نیز صادر کنند. هیچ شاخه‌ای از معرفت بشری گذرگاه فراغت یا حیاط‌خلوت شاخه‌ای دیگر از دانش انسانی نیست. «سینما»، امروزه به حوزه و آکادمی علوم سینمایی بدل شده است. نظریه فیلم، نقد فیلم، سبک‌شناسی، ساختارشناسی درام، فلسفه فیلم، کارگردانی، تدوین و... این دانشجوی نحیف فلسفه و هنر، پس از ٤٠ سال طلبگی در کرسی استادانی مانند علامه جعفری، مطهری، شهیدی، شریعتی، داوری، دینانی، مجتبوی، عبادیان، مجتهدی، جهانبگلو، عظیمی و... تنها توانسته‌ام به یک شاخه از دانش سینمایی یعنی فلسفه فیلم سرک بکشم و هرچند مجلات «فلسفه فیلم» را از پروفسور نصر در دانشگاه جورج ‌واشنگتن تا آیت رشاد و دکتر داوری که از دو سوی طیف وسیع یک مجادله قدیم فلسفی تقرر یافته‌اند، در یادداشت‌های آغاز کتاب، تأیید و توجیه کردند. اما خود بهتر از هرکس می‌دانم که هنوز طفل ابجدی در این مرتبه بیشتر نیستم. مجلد اول کتاب، شش فیلسوف و نظریه‌پرداز را مورد نقد و ارزیابی قرار داده است که انتساب به دوران کلاسیک دارند. اما نظریه معاصر فیلم ٦٠ فیلسوف دارد که یکی از آنها ژیل دلوز است که پیش‌نیاز فهم آراءاش، فلسفه زمان برگسون، ملاصدرا و میرداماد است و ١٠ سال است برای فهمیدن آن دست‌وپا می‌زنم. (یکی از همین نورچشمی‌های سینما که بودجه‌های ‌میلیاردی به او اختصاص می‌دهند، ١٠ سال پیش در درس کارگردانی من، وامانده بود که چرا من «سینما - زمان» دلوز درس می‌دهم) تنها یک شاخه نقد فیلم نیاز به دانش شیوه نقد و تحلیل دست‌کم ١٦ مکتب نقادی دارد. نقد پدیدارشناختی، هرمنوتیک، مضمونی، تکوینی، روان‌کاوانه و... تازه اگر از نماد افلاطون و نمایش سایه بر دیوارش و بوطیقا و دریطوریتای ارسطو و اتاق تاریک و شکست نور و عدسی ابن هیثم بگذریم... . آقای رئیس‌جمهور! حرف‌ آخر: بنا داشتم در جشن فجر، فیلمی که درباره زبان و شعر و موسیقی است به استاد ٣٠ ساله خودم دکتر رضا داوری‌اردکانی که «زمانه عسرت شاعران» را از او آموخته‌ام، تقدیم کنم و به راستی اگر کار متفاوتی در آثارم نبود، چرا پس از آن همه جوایز داخلی و خارجی، این فیلم را باید تقدیم می‌کردم؟ نامه را به محضر دانا و عارف شما زمانی نوشتم که جشن سینما روزهای پایانی را می‌گذراند، تا من طلب و استدعایی از شما نداشته باشم. سینمای ایران را سه دسته برده‌اند: ابتذال‌گرایان، مجیزگویان و وابستگان آن سوی آب. پولشان شسته و ناشسته برجاست و آبشخورشان فیاض و سرریز. سینمای مستقل، ‌هنرجو و اندیشمند، مهجور و متروک، خودی‌های دلسوزی که از روی سادگی، زبانی نیز به انتقاد و خرده‌گیری گشوده‌اند! کارگزاران شما با نحوه داوری و گزینش جشن سینما که قرین با دهه انقلاب است، متأسفانه تعریفی تازه‌ نیز از دهه فجر به دست داده‌اند و این هزینه گزافی بود که بر شما و سایر اصحاب انقلاب تحمیل کردند... . برایتان سلامتی، توفیق خدمت به مردم و آرمان و سعادت دنیا و آخرت آرزو می‌کنم. از تصدیع اوقات عذرخواهم. ]]> فرهنگ Sat, 11 Feb 2017 18:15:47 GMT http://siasatrooz.ir/vdcdxk0n.yt0jz6a22y.html انتخاب درست مردم http://siasatrooz.ir/vdcdoo0n.yt0jn6a22y.html مراسم اختتامیه سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر پنج‌شنبه شب با معرفی برگزیدگانش به کار خود پایان داد. آن هم در شرایطی که انتقادات گسترده و همه جانبه‌ی منتقدان و فعالان سینمایی به داوری‌های صورت گرفته، این جشنواره را استثنایی کرده بود. بگذارید جشنواره را از انتها شروع کنیم. جایی که مهم‌ترین انتخاب شکل گرفته بود و مردمی که مشکل تابعیت مضاعف نداشتند، بدون ترس و دلهره از آینده کاری و شخصی خود، بهترین فیلم را برگزیدند. منوچهر شاهسواری برای اعلام نام بهترین فیلم از نگاه تماشاگران روی صحنه آمد و تاکید کرد که تا ۶ صبح جمع‌آوری آرای تماشاگران ادامه داشته و سه فیلم را در این بخش معرفی می‌کنند. دو فیلم تقدیر می‌شوند و یک فیلم سیمرغ بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را دریافت می‌کنند. شاهسواری تاکید کرد: به عنوان امانت‌دار رای مردم در این رای‌گیری‌ها بودند و با اینکه انواع ناسزاها را در این مسیر شنیده‌اند، اما نه حرفی زده‌اند و نخواهند زد. همچنین از روز شنبه هر کدام از تهیه‌کننده‌ها که خواستند می‌توانند برای دریافت اطلاعات آرا حضور پیدا کنند. فیلم «خوب، بد، جلف» به تهیه‌کنندگی محسن چگینی و عبدالله اسکندری و فیلم «آباجان» به تهیه‌کنندگی هاتف علیمردانی در این بخش شایسته تقدیر بودند. سیمرغ بلورین بهترین فیلم مردمی به سیدمحمود رضوی برای "ماجرای نیمروز" اهدا شد. سید محمود رضوی به همراه محمدحسین مهدویان کارگردان این اثر روی صحنه حاضر شد و سیمرغ بلورین را دریافت کردند. مهدویان با حضور روی صحنه گفت: خوشحالم که مردم فیلم را دوست داشتند و در این ۱۰ روز با حضور آن‌ها و تشویق‌هایی که در سالن می‌کردند به ما هم انرژی می‌دادند، بدون شک مهم‌ترین جایزه امشب را ما گرفتیم. اما این همه اتفاق جذاب اختتامیه نبود. نقطه عطف ماجرا جایی بود که سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر به سیدمحمود رضوی برای فیلم "ماجرای نیمروز" اهدا شد. رضوی که با دختربچه باحجابش روی صحنه آمد از کلیه عوامل فیلم ماجرای نیمروز خواست تا روی صحنه بیایند و سیمرغ‌شان را بگیرند. رضوی در ادامه گفت :آقای ایوبی تدبیر کردم تا امید عوامل ناامید نشود! اینجا بود که همه عوامل «ماجرای نیمروز» به روی صحنه آمدند و در مقابل حضار تعظیم کردند. اما این همه جایزه‌های فیلم مهدویان و رضوی نبود. چرا که سیمرغ زرین بهترین فیلم از نگاه ملی هم به فیلم ماجرای نیمروز تعلق گرفت، اما ظاهرا این جایزه قرار بود به ویلایی‌ها برسد که تهیه‌کننده فیلم که جشنواره را تحریم کرده بودند، این جایزه را هم نپذیرفتند. در ادامه به مرور مابقی سیمرغ‌های اهدا شده در مراسم اختتامیه می‌پردازیم: سیمرغ نمادین فیلم کوتاه که توسط صنف داوری شده به کاوه مظاهری برای فیلم کوتاه "روتوش" داده شد. سیمرغ بلورین بهترین دستاورد فنی و هنری در بخش فیلم‌های مستند به سید وحید حسینی برای پژوهش مستند "بزم رزم" تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی مستند به یاسر خیر برای مستند" آهستگی" تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند به حسام اسلامی برای فیلم «متهمین دایره بیستم» اهدا شد. سیمرغ بلورین بهترین عکس به امیرحسین شجاعی برای مجموعه عکس‌های فیلم «رگ‌خواب» تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های بصری جشنواره فجر به محمد قاسمی برای "ویلایی ها" اهدا شد. سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه میدانی تعلق گرفت به آرش آقابیک برای خفه‌گی، رگ خواب و یک روز به خصوص. آرش آقابیک که سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری را برای سه فیلم دریافت کرد، در مراسم حضور نداشت، به همین دلیل عباس شوقی به نمایندگی سیمرغ را دریافت کرد. سیمرغ بلورین بهترین طراحی صحنه و لباس به بهزاد جعفری طادی برای فیلم "ماجرای نیمروز" اهدا شد. سیمرغ بلورین بهترین صدابرداری به پرویز آبنار برای فراری تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری به علیرضا علویان برای "بدون تاریخ بدون امضا" رسید . سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مکمل مرد به نوید محمدزاده برای بدون تاریخ ،بدون امضاء تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین موسیقی به کریستف رضاعی برای فیلم سینمایی نگار تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین تدوین به سهراب خسروی برای تابستان داغ رسید . سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری به هومن بهمنش برای تابستان داغ تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد به محسن تنابنده برای "فراری" رسید. سیمرغ‌های بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره فجر به مریلا زارعی برای "زیر سقف دودی" و لیلا حاتمی برای "رگ خواب" اهدا شد. مریلا زارعی و لیلا حاتمی دو بازیگر زن سینمای ایران روی صحنه آمدند و هر دو سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت کردند. سیمرغ بلورین استعداد درخشان به منیره قیدی برای "ویلایی ها" تعلق گرفت. البته منیره قیدی از کاندیداتوری انصراف داده بود. سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه به کامبوزیا پرتوی برای فراری تعلق گرفت. سیمرغ بلورین ویژه هیئت داوران به علیرضا داودنژاد برای فیلم فراری تعلق گرفت. سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی جشنواره فجر به وحید جلیلوند برای "بدون تاریخ بدون امضا" اهدا شد. ]]> فرهنگ Sat, 11 Feb 2017 09:09:44 GMT http://siasatrooz.ir/vdcdoo0n.yt0jn6a22y.html چالش دو تابعیتی‌ها http://siasatrooz.ir/vdccp0qo.2bq4m8laa2.html دوتابعیتی‌ها این‌بار پای‌شان به سینما باز شده است و حالا در مقام تصمیم‌گیر هستند. و عجیب که می‌توان رد پای «ولنگاری فرهنگی» را در همین چالش جدید سینمای ایران یافت. نابسامانی‌ها و خلاءهای قانونی موجود در مواجهه با افراد دوتابعیتی و پیشگیری از خسارت‌ها و تبعات منفی حضور این افراد در پست‌ها و مناصب گوناگون سیاسی، اقتصادی، اداری، نظامی و... در سطوح مختلف در عرصه فرهنگ، هنر و رسانه مضاعف شده و قانونگذار حتی این حوزه‌ها را جزء حوزه‌های حساس به حساب نیاورده است که بخواهد گوشه چشمی به حضور دوتابعیتی‌ها در این عرصه داشته باشد و این در حالی است که عرصه رسانه، مطبوعات و فرهنگ در دهه‌های گذشته محمل خوبی برای نیروهای غربگرا و جاسوسان بوده است و در همین سال‌های اخیر نیز به دفعات جاسوسانی دستگیر شدند که در حوزه رسانه‌ای و فرهنگی کشور نفوذ کرده بودند. از طرف دیگر به هیچ وجه قابل قبول نیست که منابع مادی کشور صرف مدیران و هنرمندانی شود که توان و هنر خود را خرج گسترش مؤلفه‌های سبک زندگی بیگانه کرده و می‌کنند و با وجودی که چنین افرادی مستحق دریافت عنوان مجرمان فرهنگی هستند اما در مقابل همواره مورد تکریم و تائید متولیان امر و جریان‌های رسانه‌ای غربگرا قرار گرفته و بر دامنه اثرگذاری شان افزوده می‌شود. به این ترتیب جمهوری اسلامی تا زمانی که تصمیم به اصلاح کارشناسانه قوانین مربوطه و وضع قوانین جدید چه در حوزه دوتابعیتی‌ها و چه در زمینه جرم فرهنگی نگیرد، باید به طور روز افزون تاوان میدان دادن به افرادی را بپردازد که همانطور که امروز در جنگ فرهنگی از پشت به نیروهای انقلابی خنجر می‌زنند، در زمان جنگ سخت نیز پا به فرار گذاشته و هنرشان را به خدمت دشمنان درخواهند آورد. چندی پیش اخباری مبنی بر دو تابعیت بودن یکی از مدیران سازمان سینمایی به گوش رسید که هیچ‌گاه پاسخ مشخصی از سوی متولیان امر ارائه نشد، بی‌توجهی به این مبحث مهم در سازمان سینمایی کشور ابعادی زیان‌بار از این تحلیل را در ادامه نشان داد. پس از اعلام اسامی داوران جشنواره فیلم فجر دوباره موضوع تابعیت مضاعف در سازمان سینمایی مطرح شد و اخباری مبنی بر تابعیت دوگانه تعدادی از داوران جشنواره به میان آمد. اما این شنیده‌ها در برنامه سه‌شنبه شب گذشته هفت تایید شد و افخمی در این برنامه با اشاره به این موضوع گفت: ۵ نفر از بین داورهای جشنواره تابعیت دوگانه دارند؛ یک نفر آمریکا و ۴ نفر در کانادا. اینکه ماجرای نیمروز تعمداً نادیده گرفته شده به اینکه این افراد در خارج زندگی می‌کنند می‌تواند مربوط باشد... منافقین شاید آنها را اذیت کنند. در همین راستا فراستی افزود: یکی از افرادی که داور است و در خارج هم زندگی می‌کند از من پرسید کدام فیلم خوب است و من گفتم "ماجرای نیمروز" و "ویلایی‌ها". او به من گفت که نمی‌توانند به ماجرای نیمروز جایزه بدهند. به نظر می‌رسد مدیران سازمان سینمایی تدبیر و امید که تلاش زیادی کردند تا این جشنواره را با آرایشی خود ساخته جشنواره امید بنامد، امروز باید پاسخگو باشند که منظور ایشان امید برای چه ملیتی بوده است. اگر بنا باشد فیلم‌های ایرانی با حفظ منافع تابعیت دوم و غیرایرانی داوران جشنواره فیلم فجر داوری شوند، نتایج حاصل نه تنها نمی‌تواند در راستای منافع ملی ایران باشد که چه بسا تهدیدی جدی برای امنیت فرهنگی کشور خواهد بود.(سینماپرس) ]]> فرهنگ Wed, 08 Feb 2017 22:49:25 GMT http://siasatrooz.ir/vdccp0qo.2bq4m8laa2.html