میزان آمادگی برای مدیریت بحران در کشور...
به اندازه کافی وجود دارد.
پیشرفت داشته اما با مطلوب فاصله دارد.
در حد صفر است و عقب گرد هم داشته است.
 
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۰ ساعت ۲۰:۰۴
 
 
توقعات منطقی و معقول
با روی کار آمدن دولت جدید، فصل تازه ای از دولت داری در جمهوری اسلامی شکل گرفته است...
با روی کار آمدن دولت جدید، فصل تازه ای از دولت داری در جمهوری اسلامی شکل گرفته است.دولت تدبیر و امید در حالی به پایان کار رسید که میراث ویرانی را به دولت بعدی تحویل داده است.
دولت آقای سید ابراهیم رئیسی گرچه یک دولت انقلابی است اما مبرا از انتقاد نمی تواند باشد چرا که دوران ریاست جمهوری اشتباهاتی را خواهد داشت که نیازمند نقد خواهد بود. اما نقادی از دولت باید منصفانه و سازنده باشد چرا که شرایط ویژه است.
اکنون در میان افکار عمومی مطالباتی شکل گرفته است که توقعات را بالا برده و این مسئله خود یکی از مشکلات دولت آینده خواهد بود. سطح توقعات از دولت بعدی باید منطقی و معقول باشد و نباید فراتر از توانایی ها و اختیارات آن برود که در صورت تحقق نیافتن باعث دلسردی و ناامیدی مردم شود.
نوع نگاه و برخورد رسانه ای با دولت آینده یکی از مسائلی است که باید برای آن یک اتاق فکر تشکیل داد.
این اتاق فکر می تواند از افرادی از مجموعه رسانه های انقلابی باشد. با سابقه ترین و حرفه ای ترین افراد از رسانه های انقلابی در این تیم حضور داشته باشند.
دولت آینده از هر دولت دیگری بیشتر به حمایت نیاز دارد، در این میان حمایت جریان همفکر دولت انقلابی از اهمیت بیشتری برخوردار است.
اما نوع تعامل با دولت نباید باعث شود که جریان رسانهای از عملکرد اشتباه آن انتقاد نکند که در این صورت چنین رویه ای نه تنها برای دولت بلکه برای کشور زیانبار است. نوع انتقاد خودی ها از غیر خودی ها قطعاً تفاوت دارد، انتقاد خودی دلسوزانه خواهد بود اما انتقاد غیر خودی انتقامی است.
حضرت علی (ع) در این باره فرموده اند؛«بدترین و پستترین حالات فرمانروایان آن است که مردم پارسا آنان رادوستدار فخر و خودستایی دانند و کردارشان را حمل بر کبر و خودخواهی کنند.من از اینکه چنین گمانی درباره ام رود، کراهت دارم...، آن طور که با جباران وگردنکشان صحبت کنند با من سخن میگویید ...، با من از روی چاپلوسی حرف نزنید.»
تاکنون با رصد رسانه های همفکر با دولت انقلابی، برداشت اینگونه است که حمایت قطعی است، اما این حمایت تا کجا می تواند ادامه داشته باشد، آیا اگر دولت انقلابی اشتباهی در اقدامات و تصمیمات خود داشت نباید از آن انتقاد کرد؟
چنین دیدگاهی اشتباه است، عملکرد و کارکرد دولت است که سقف انتقاد را تعیین میکند و به همین خاطر پیش از آن که دیگران دست به انتقاد بزنند که در آن انتقام وجود دارد، خودی ها باید انتقاد کنند.
می توان برای رویکرد جریان همفکر یک فرصت و مهلت تعیین کرد یک مهلت ۶ ماهه یا یکساله تا در این فرصت دولت خود را پیدا کند و برنامه های کوتاه مدت را اجرا کند و نمود این برنامه ها در کشور نمایان شود.
قاعدتاً حمایت از دولت سیزدهم باید در جهت پیشبرد اهداف اصلی دولت در برای حل مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم باشد.
برنامه اصلی دولت حل مشکلات اقتصادی بجا مانده از دولت پیشین است و باید رسانه های همسو نیز تا مدت ها از مطالبات غیر از این مسائل خودداری کنند.
نوع مواجهه و برخورد با دولت آینده باید در چارچوب یک برنامه دیده شود، هماهنگی میان رسانه های انقلابی در این مقوله بسیار مهم است.
حتی می توان با تعامل، برخی رسانه های اصلاح طلب را نیز در این مسیر همراه کرد. دیدار مدیران مسئول رسانه های اصلاحت با رئیسی در همین جهت است.
در کنار این موضوعات باید به این مسئله توجه داشت که دولت سیزدهم از یک امتیاز بزرگ برخوردار است، امتیازی که شاید تاکنون دولتی در ایران از آن برخوردار نبوده است.
همسویی و همفکری میان سه قوه در این دولت، غلیظ است که اگر از این امتیاز و فرصت به خوبی بهره برداری شود، میتواند مسبب اتفاقات خوبی شود و اگر از آن به خوبی بهره برداری نشود تبدیل به یک خطر خواهد شد.
این شرایط به نوع رفتار و سیاست جریان اتقلابی و رسانه های همسو نیز بستگی دارد.
همچنین نوع تعاملی که آقای رئیسی در پیش گرفته است نشان دهنده آن است که او احساس کرده باید از دیگران نیز در جهت پیشبرد اهداف استفاده کند.
آنچه که باید برای دولت انقلابی مسلم باشد، تشکیل یک تیم رسانه ای حرف های و بهره بردن از مشاوران مطبوعاتی و رسانه ای قوی است که بدون اغماض، همه اطلاعات و اخبار کشور را در اختیار رئیس جمهور قرار دهند و آنها را سانسور نکنند. نکته ای که دولت روحانی و شخص او از آن بی بهره بود.
و در پایان حدیثی از حضرت علی (ع) در باب مسائل حکومت داری جای تأمل دارد که فرموده اند؛
«علل سقوط دولت ها چهار چیز است: ضایع نمودن اصول، روی آوردن به فروع، مقدم انداختن فرومایگان و مؤخر انداختن اندیشمندان.»
نویسنده: محمد صفری
 
کد مطلب: 119113
 
Share/Save/Bookmark